อู๋ไป๋วางใจปล่อยฮาเดสให้ซีเหมินอวิ้นอี้ จากนั้นก็ไปหาหลินตั้นจวง
หลินตั้นจวงรออยู่ในห้องนั่งเล่น คุยเล่นกับทุกคน
อู๋ไป๋นั่งลงข้าง ๆ เธอ หยิบแบบแปลนที่ตัวเองออกแบบไว้คลี่บนโต๊ะน้ำชา “ที่รัก นี่แบบที่ผมออกแบบวันนี้ เธอดูสิว่ามีอะไรต้องแก้ไหม”
หลินตั้นจวงยิ้ม “นายจะตั้งค่ายกลใหญ่รอบภูเขาเฟิ่งหมิง ก็ทำตามความคิดนายเถอะ ฉันไม่ไปวุ่นวายช่วยงานให้เสียแล้ว”
“หือ นี่สระว่ายน้ำเหรอ ทำไมออกแบบให้ใหญ่ขนาดนี้”
“……เอ่อ” อู๋ไป๋ตอบตะกุกตะกัก “สระใหญ่ว่ายน้ำก็สะดวกดีนะ”
“ฉันว่าย่อให้เล็กลงหน่อยดีกว่า มันกินที่มากไป”
อู๋ไป๋พยักหน้ารัว “โอเค”
อู๋ไป๋ยิ้ม “ที่รัก พอสร้างภูเขาเฟิ่งหมิงเสร็จ เราก็รับผู้ใหญ่ทั้งสองท่านมาอยู่ด้วยกันนะ”
“อืม ช่วงนี้ก็ว่าง ๆ เอางี้พรุ่งนี้เราไปเยี่ยมสองท่านกันไหม”
อู๋ไป๋พยักหน้า ไม่ได้กลับไปเยี่ยมสองท่านนานแล้วจริง ๆ
กำลังพูดคุยกันอยู่ คนใช้ก็มารายงานว่าอาหารพร้อมแล้ว
“ไปเถอะ ไปกินข้าวกัน”
อู๋ไป๋ลุกขึ้นยืน พลางพูดว่า “ผมไปเรียกไอ้โง่พวกนั้นนะ”
อู๋ไป๋เพิ่งเดินถึงประตู พอดีกับซีเหมินอวิ้นอี้ หลินฉิง และเหลียงหย่วนเดินเข้ามา
“สอบสวนได้เรื่องแล้วเหรอ”
ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา ตอบตะกุกตะกัก
อู๋ไป๋เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี “เกิดอะไรขึ้น”
“ไอ้อู๋ ฉันบอกแล้วนายอย่าโมโหล่ะ”
อู๋ไป๋มองเขา
ซีเหมินอวิ้นอี้เก้อเขิน “ฉันพลาดท่าไปหน่อย เลยทำไอ้เทพซวยตัวนั้นตายแล้ว”