อู๋ไป๋และกู่เจิ้งเทียนแยกทางกันตั้งแต่อยู่หลังภูเขาหินประดิษฐ์
อู๋ไป๋เดินทางกลับมายังเกาะกลางทะเลสาบ
ส่วนกู่เจิ้งเทียนหอบขวดเสินหรูโกวฉบับเกรดพิเศษไป
อู๋ไป๋เดิมพันว่าเขาจะใช้มัน
เมื่อครู่กู่เจิ้งเทียนเด้งออกมาจากทะเลสาบ ดวงตาแดงก่ำ ความเกรี้ยวกราดคลุ้งคลั่งอยู่ระหว่างคิ้ว
ดูท่าเรื่องที่ตระกูลหม่าขังกู่เทียนฉีไว้ ทำให้กู่เจิ้งเทียนโกรธจริง ๆ
งั้นเขาต้องใช้ขวดเสินหรูโกวนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย
ตระกูลหม่าขังบรรพบุรุษของตระกูลกู่อย่างกู่เทียนฉีไว้
ถ้าลูกศิษย์ตระกูลกู่ใช้เสินหรูโกวสังหารลูกศิษย์ตระกูลหม่าอีก
ความแค้นระหว่างสองตระกูลนี้ก็จะไม่มีวันลงเอยด้วยดี ต้องเอาตายเป็นตายกันแน่นอน
แต่ยังไม่พอ ไฟยังลามไม่แรงพอ เขาต้องเติมฟืนอีกท่อน เผาให้มันลุกโชนขึ้นไปอีก ที่ดีที่สุดคือเผาตระกูลหม่าจนเป็นเถ้าธุลี
สองวันถัดมา อู๋ไป๋ใช้ชีวิตเหมือนเดิมทุกอย่าง
ฝึกฝน ดื่มเหล้าคุยเล่นกับไป๋ซืออี้และพวก ตกกลางคืนเข้าไปในหอกาลเวลา นั่งจิ้นหม้อไฟกับเสี่ยวชิงกับซีเหมินอวิ๋นอี้… จนเพื่อนร่วมห้องอย่างเถิงจื่อหางน้ำลายสอแทบร้องไห้
วันสุดท้าย ดึกดื่น
พรุ่งนี้ต้องเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลหม่าแล้ว
อู๋ไป๋เดินไปที่ริมทะเลสาบ ดำดิ่งลงใต้น้ำอย่างไร้เสียง เลื้อยไปยังที่ขังกู่เทียนฉีได้อย่างคล่องแคล่ว
“หนู่ยะ มาแล้วเหรอ?”
กู่เทียนฉีสัมผัสได้ถึงสายพลังของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ยิ้ม ส่งเสียงด้วยญาณ “บรรพบุรุษ ผมมาเยี่ยมครับ ไม่คิดเลยว่าที่บอกไว้จะเป็นความจริงทั้งหมด”