หลังทานอาหารเช้า อู๋ไป๋ขับรถออกจากบ้าน ไปเดินดูตลาดสมุนไพรอยู่รอบหนึ่ง
จากนั้นช่วงสาย ๆ อู๋ไป๋ก็กลับมา แล้วขังตัวเองอยู่ในห้อง เริ่มปรุงยาคงความงาม
ด้วยระดับการฝึกฝนของเขาในตอนนี้ ยาคงความงามเป็นสิ่งที่ง่ายเกินไป
ตอนทานอาหารเที่ยง อู๋ไป๋ปรุงยาคงความงามเสร็จเรียบร้อย
ทุกคนเพิ่งนั่งโต๊ะ อู๋ไป๋วางขวดกระเบื้องขาวใบเล็กตรงหน้าหลินเสียงหรง
หลินเสียงหรงดีใจจนเต็มหน้า "นี่...ยาคงความงามหรือ?"
อู๋ไป๋ยิ้มพยักหน้า
หลินเสียงหรงเปิดขวดอย่างรอไม่ไหว เทเม็ดยาสีแดงเข้มดั่งเลือดออกมาหนึ่งเม็ด ท่าทางจะยัดเข้าปาก
อู๋ไป๋รีบห้ามเขาไว้
"คุณอา กลับไปทานในห้องเถอะครับ"
"ทำไมล่ะ?"
"ถ้าคุณอาจะทานที่นี่ อาหารมื้อนี้ทุกคนคงกินไม่ลง"
หลินเสียงหรงดูไม่เข้าใจเต็มหน้า แต่ก็ไม่ได้คิดมาก วิ่งกลับห้องด้วยความเร็วที่คนแก่ไม่ควรมี
ตวนมู่จิ้งลุกขึ้น "พวกคุณกินกันก่อน ฉันไปดูหน่อย"
"คุณน้า ให้หลินฉิงไปเถอะครับ"
ตวนมู่จิ้งชะงักไปเล็กน้อย แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดอู๋ไป๋ถึงให้ทำเช่นนี้ แต่ต้องเป็นผลดีต่อเธอแน่
"แก ไปดูพ่อแกหน่อย"
หลินฉิงไปอย่างเสียไม่ได้
"เรารีบกินข้าวกันเถอะครับ ไม่งั้นเดี๋ยวก็กินไม่ลง"
อู๋ไป๋พูดยิ้ม ๆ
ทุกคนฟังดูรู้สึกว่าท่าทางจะน่ากลัว
มู่จิ่วโจวมองอู๋ไป๋ "แกมีวิธีมากมายแค่ไหนกัน?"
"ท่านหมายถึงการปรุงยาหรือครับ?" อู๋ไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า "พูดจริง ๆ ไม่ว่าอะไรผมก็ทำเป็นนิดหน่อย"