"แกจะทำอะไร"
ลู่หยวนซานเงยหน้าขึ้น จ้องมองอู๋ไป๋ด้วยสายตาเย็นยะเยือก เอ่ยถามเสียงดัง
อู๋ไป๋มองลงมาจากที่สูงกว่า พลางหัวเราะเยาะ "ลู่หยวนซาน อย่าคิดว่ากลับมาหออสูรทมิฬแล้วจะนอนรอวันตายได้สบาย"
"ข้าหลินไป๋เป็นคนใจแคบ เจ็บใจทีเดียวเอาคืนถึงที่ สิ่งที่แกเคยทำกับข้าก่อนหน้านี้ คิดว่าข้าลืมแล้วรึ"
"แกอย่าได้คิดเล่นตุกติกกับข้า ไม่งั้นข้าจะให้หัวแกเห็นส้นเท้าตัวเอง"
ลู่หยวนซานโกรธจนตัวสั่น จ้องอู๋ไป๋อย่างไม่ลดละ "เจ้าตำหนักที่หกไกล่เกลี่ยแล้ว เรื่องของเราสองคนถือว่าหักล้างกันไปแล้ว แกกล้าขัดคำสั่งเจ้าตำหนักที่หกรึ"
"คำสั่งเจ้าตำหนักที่หกข้าย่อมไม่กล้าขัด แต่ถ้าจะจัดการแก ข้ออ้างน่ะหายากด้วยรึ"
อู๋ไป๋มีสายตาเยือกเย็น หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความดุร้าย
เฉินยวนเห็นดังนั้น จึงรีบควักผ้าเช็ดหน้าขาวสะอาดอีกผืนออกมาจากอก ยื่นให้พร้อมยิ้ม "ท่านหลินจางเหล่าอย่าได้โกรธเคืองเลย พวกเราแค่ล้อเล่นกันเท่านั้น"
อู๋ไป๋ส่งเสียงหึหนัก รับผ้าเช็ดหน้าขาวจากมือเฉินยวน นับว่าเป็นการรับไมตรีของเขา
เฉินยวนเดินเข้าไปพยุงลู่หยวนซาน กระซิบกระซาบข้างหูเขาไม่กี่คำ
ลู่หยวนซานปรายตามองอู๋ไป๋แวบหนึ่งอย่างเย็นชา แล้วก็เงียบไป
เฉินยวนว่า "พวกเรารีบไปเถอะ เจ้าตำหนักที่หกยังรออยู่ อย่าเสียเวลาเลย"
พูดจบก็ส่งสัญญาณให้ศิษย์สองคนที่ถือคบไฟพาเดินต่อไป
ศิษย์ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วรีบเดินนำหน้าไป คิดในใจ "ท่านหลินจางเหล่าหน้าใหม่คนนี้ดุดันไม่เบาเลยนะ"