หลินตั้นจวงให้โม่เหยียนไปที่เมืองฝูเฉิง ซื้อของที่ช่วยดับกลิ่นได้ทุกอย่างมาให้หมด
โม่เหยียนรับคำสั่งแล้วออกไป
อู๋ไป๋มองโม่เหยียนที่เดินจากไป แล้วพูดว่า “ที่รัก เธอจะจัดการกับเขายังไง”
หลินตั้นจวงพูดว่า “ผู้อาวุโสอ๋าวหวงบอกให้ฉันดูดซับไข่มุกมารอีกสองลูก แต่ไข่มุกสองลูกนั้นโม่เหยียนหลอมรวมไปแล้ว ถ้าฉันจะดูดซับ ก็ต้องหลอมเลือดมารในตัวเขาทั้งหมด”
“มันน่าขยะแขยงเกินไป ฉันทำไม่ได้”
“โม่เหยียนมีพลังพอใช้ได้ ฉันก็ต้องการลูกมือที่เก่ง ๆ ถ้าสามีไม่ชอบเขา ฉันก็จะฆ่าเขาซะ”
อู๋ไป๋นิ่งไปเล็กน้อย แล้วก็อดยิ้มไม่ได้
“ไม่จำเป็นหรอก เขาฝีมือดี ฆ่าทิ้งก็เสียดาย เก็บไว้ใช้ดีกว่า”
อู๋ไป๋มองหลินตั้นจวงอย่างพินิจ “ฉันไม่คิดเลยว่าไอ้เฒ่าอาวจะให้เธอดูดซับไข่มุกอสูรลูกนั้น”
“ไม่ใช่ลูกเดียว สามลูก”
อู๋ไป๋ตกใจ
หลินตั้นจวงยิ้มบาง ๆ “ไข่มุกอสูรลูกเดียวยังไม่พอให้ฉันมีพลังระดับนี้ ท่านอาวฮวางหามาอีกสองลูกให้ฉัน”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว ถามว่า “ไอ้เฒ่าอาวมันจะทำอะไรกันแน่”
“สามี อย่าสงสัยเจตนาของท่านอาวฮวางเลย ท่านทำทุกอย่างเพื่อเราทั้งนั้น”
อู๋ไป๋กำลังจะถามให้ชัดเจน โลกนี้ไม่มีอาหารกลางวันฟรี อาวฮหวงต้องมีแผนอะไรแน่ ๆ
หลินตั้นจวงรีบขัดก่อน ถามยิ้ม ๆ “สามี จัดการเรื่องคุณชายซีเหมินก่อนเถอะ เรื่องนี้ไว้ฉันจะเล่าให้ฟังทีหลัง”