ชาวเผ่าครึ่งมนุษย์เงือกมองดูอู๋ไป๋ ในแววตาเต็มไปด้วยความหวัง
เพราะพวกเขารู้ว่าอู๋ไป๋ไม่ถูกกับภาพันธ์เซียน
แต่พวกเผ่าปีกเทพกลับหน้าซีดเผือดเหมือนคนตายขาด
พวกมันตามหาอู๋ไป๋ไปทั่วโลกเพื่อจะสังหารเขา
เมื่อพบว่าตัวเองเปลี่ยนจากนายพรานกลายเป็นเหยื่อ สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีแค่ความหวาดกลัว
พวกมันคิดว่าตัวเองกอดขาภาพันธ์เซียนไว้แล้ว ต่อจากนี้จะเดินหน้าตั้งก็ได้
ที่จริงแล้วทุกคนเข้าใจผิด
ภาพันธ์เซียนให้พวกมันเฝ้าดูเผ่ามาร แต่ความจริงคือพวกมันถูกภาพันธ์เซียนจองจำไว้ในแคว้นมารเช่นเดียวกัน
พอไม่มีคู่แข่ง พวกมันก็เหลิงเมาอำนาจจนสูญเสียการประเมิน
ยามที่ความตายมาเยือน พวกมันจึงรับมันได้ยากกว่านักบำเพ็ญทั่วไปเสียอีก
คนของเผ่าปีกเทพตอนนี้มือเท้าเย็นเฉียบ เหลือไว้แค่ความสยอง
“ฆ่าเถอะ ไม่ต้องเหลือสักคน”
อู๋ไป๋พูดเสียงเรียบ
ตอนนี้เขายังไม่อยากทำศึกกับเผ่าปีกเทพ แต่เมื่อลงมือแล้ว ก็ต้องตัดหญ้าถอนราก พยายามอย่าให้คนอื่นของเผ่าปีกเทพรู้ตัว
แสงทองวาบในมือซีเหมินหยุนอี้ เขาอัญเชิญก้อนอิฐทองคำออกมา แล้วพุ่งเข้าสังหารอย่างดุเดือด
ม่อเทียนคั่วกับเสี่ยวเฮยวิ่งตามติดหลัง
ชั่วขณะเดียว เลือดกระเซ็นทั่ว เสียงร้องโหยหวนดังกึกก้องไปทั้งบริเวณ
นอกจากคนที่ถูกอู๋ไป๋เกือบฉีกเป็นเสี่ยง ๆ ที่เหลือระดับฝีมือไม่สูงนัก
พวกซีเหมินหยุนอี้สับเหมือนฟันฟักต้นอ่อน
เผ่าปีกเทพบางคนกางปีกหนีขึ้นฟ้า... แต่ถูกเสี่ยวกวยตบหนึ่งมือจากอากาศร่วงลงมาคร่ำครวญ
ภายในไม่กี่ลมหายใจ การต่อสู้จบสิ้น
ศพนอนเกลื่อนกลาด เลือดย้อมพื้นทรายจนแดงฉาน
ชายหนุ่มผู้มีหางปลาสีห้าแสงแห่งเผ่าครึ่งมนุษย์เงือกก้มลงคำนับอู๋ไป๋อย่างลึกซึ้ง
“ขอบพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้ เผ่าครึ่งมนุษย์เงือกจะไม่มีวันลืม”
คนอื่นของเผ่าครึ่งมนุษย์เงือกต่างก็ก้มลงขอบคุณเช่นกัน
อู๋ไป๋โบกมือ “แค่ช่วยยกมือยกเท้า ไม่ต้องใส่ใจ”
“พวกเรามีธุระ เขาอย่างนี้แล้ว!”
“ผู้เป็นพระคุณ โปรดรอก่อน”
ชายหนุ่มผู้มีหางปลาสีห้าแสงเปิดปาก
อู๋ไป๋มองเขา
“ขอท่านช่วยเรากู้นักบวชหญิงด้วย ข้ารู้ว่าการขอเช่นนี้ไม่อาจต่อตามข้อบังคับ แต่พวกเราตกอยู่ในทางตันแท้จริง”