กู่เทียนฉีมองอู๋ไป๋อย่างตัวตกใจ ปลายนิ้วสั่นเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ถูกตระกูลหม่าจองจำไว้ใต้ก้นทะเลสาบมาเป็นร้อยปี ต่อมาจึงถูกอู๋ไป๋จับตัวมา
ช่วงเวลาที่ผ่านมา ทำให้เขารู้จักอู๋ไป๋มากขึ้นบ้าง จนเลิกฝันถึงเสรีภาพไปแล้ว
คำถามที่อู๋ไป๋เอ่ยออกมาอย่างกะทันหัน ทำให้หัวใจที่จมอยู่ก้นเหวของเขาเกิดระลอกคลื่นขึ้นอีกครั้ง
แต่ก็เพราะรู้จักอู๋ไป๋ดีเข้าจึงทำให้เขาตกตะลึงถึงเพียงนั้น
เพราะเขารู้ดีว่า อู๋ไป๋ไม่ใช่นักบุญที่ใจดีงาม ชายคนนี้เจ้าเล่ห์ ร้ายลึก คดโกง ใจดำโหดเหี้ยม แถมยังเป็นพวกไม่เห็นผลประโยชน์ไม่ขยัน
ถอยไปไกลสุด อู๋ไป๋ก็ยังเป็นคนของโลกใบนี้
แค่ข้อนี้เพียงข้อเดียว อู๋ไป๋ก็ไม่มีทางคืนอิสรภาพให้เขาได้
เขาเข้าใจดี อู๋ไป๋ต้องมีเงื่อนไขอยู่แน่นอน
"นายอยากได้อะไร"
อู๋ไป๋ลากเก้าอี้มานั่งลง จ้องมองกู่เทียนฉีด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วพูดทีละคำ
"แดนเซียนรุกรานโลกมาหลายครั้ง นายคงรู้ดีอยู่แล้ว"
"โลกไม่เกรงการท้าทายจากใคร แต่เบื่อหน่ายกับพวกตัวตลกกระจอกงอกง่อยอย่างพวกนายที่ไม่รู้จักสูงต่ำ"
"ดังนั้น ฉันจะรวบแดนเซียนให้อยู่ใต้อำนาจเดียว และตระกูลกู่ของนาย ก็คือผู้แทนที่ฉันเลือกไว้"
กู่เทียนฉีจ้องอู๋ไป๋ตาค้าง
อู๋ไป๋พูดต่อ
"กู่เทียนฉี นายควรจะรู้ว่าคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังฉันคือใคร และนายก็รู้ดีว่าตลอดกาลที่ผ่านมา ที่พวกนายรุกรานโลก ครั้งไหนที่สำเร็จบ้าง"
"นายปฏิเสธได้แน่นอน แต่ผลที่ตามมานายต้องรับผิดชอบเอง"