ฝ่ายตรงข้ามตัดสินใจเด็ดขาดแบบนี้ กลับทำให้อู๋ไป๋ดูเหมือนขี้เหนียวไปหน่อย
อู๋ไป๋ลูบจมูก แล้วพูดว่า
"ได้ ฉันจะช่วย!"
เจ้าเมืองโบกมือใหญ่ ๆ แล้วสั่ง
"เปิดประตู"
ฉวนโหยวเดินไปเปิดประตูห้อง
ปรากฏว่าหลังประตูนั้นยังมีประตูอีกบาน และประตูบานนี้สร้างจากแก้วผลึก มองจากด้านนอกเห็นสภาพด้านในได้
ห้องนี้ไม่ใหญ่ แต่ภายในเต็มไปด้วยหมอกมืด
ฉวนโหยวเปิดประตูแก้วผลึก พยักหน้าบอกให้อู๋ไป๋เข้าไป
ประตูเปิดออก หมอกมืดแผ่ซ่านออกมา
ฉวนโหยวสะดุ้งสุดตัว ถอยหลังไปหลายก้าว เห็นได้ชัดว่าระแวงหมอกมืดเหล่านี้มาก
อู๋ไป๋ก้าวเข้าไปในห้องทันที และปิดประตูไปตามสะดวก
เจ้าเมืองและฉวนโหยวตาโตมองอู๋ไป๋ที่อยู่ด้านใน
หมอกมืดแผ่กระจาย มีฤทธิ์เกาะกินแรงมาก พันรอบตัวอู๋ไป๋เป็นวง
อย่างไรก็ตาม ไม่สร้างผลกระทบใด ๆ กับอู๋ไป๋เลย
ตัวอู๋ไป๋เองก็อยากรู้ว่าหมอกมืดนี่มันอะไรกันแน่
เขาคว้าหมอกมืดขึ้นมาหนึ่งกำมือ แล้วใช้พลังส่งประสาทสัมผัสตรวจดูอย่างละเอียด
"หืม?"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในหมอกมืดนี้มีพลังประหลาดจริง ๆ คล้ายกับปราณมรณะของเขาอยู่ไม่น้อย มันแฝงพลังแย่งชิงอยู่เพียงเสี้ยวเดียว แต่ถ้าเทียบกับปราณมรณะของเขา พลังต่างกันคนละฟ้าคนละดิน
อู๋ไป๋ปลุกเพลิงอัคนีสามพันขึ้นที่ฝ่ามือ
เสียง "ฟี้ด" ดังขึ้น หมอกมืดถูกหลอมละลายจนกลายเป็นหยดน้ำใสหนึ่งหยด
ดวงตาอู๋ไป๋สว่างวาบ เม็ดของเหลวที่เท่าหยดฝนนี้ ภายในบรรจุพลังหยินร้ายเอาไว้
และพลังหยินร้ายนี้ เขาลองใช้เคล็ดชีวิต-ความตายกลืนกินดู ปรากฏว่าหลอมละลายดูดซึมได้จริง ๆ
หมอกมืดนี้ ใช้บำเพ็ญตนได้ด้วย
การค้นพบนี้ทำให้อู๋ไป๋ประหลาดใจมาก
ด้านนอก เจ้าเมืองและฉวนโหยวตาค้างมองอู๋ไป๋ เห็นว่ายืนอยู่กลางหมอกมืดโดยไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ต่างหน้าตื่นตระหนกกันทั้งคู่