ในเสียงปะทะรุนแรง คลื่นกระแทกสยองขวัญพุ่งกวาดออกไปรอบด้าน
แค่คลื่นกระแทกจากการปะทะครั้งนี้ ก็เพียงพอที่จะฆ่าผู้แข็งแกร่งขั้นจักรพรรดิได้อย่างง่ายดาย
“เฮือก!!!”
แรงสยองขวัญนั้นสั่นสะเทือนจนเครื่องในภายในของอู๋ไป๋แทบปั่นป่วน ลมปราณและเลือดเดือดพล่าน เขาพ่นเลือดแดงออกมาใส่หอคอยกาลเวลาโดยตรง ทั้งตัวพร้อมหอคอยกาลเวลาถูกกระชากเหวี่ยงออกไปหลายพันจั้ง
คราวนี้ ตี้หลิงก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรเช่นกัน เขาเองก็เฮือกพ่นเลือดสีทองปากใหญ่ กลิ้งตุบตับถูกเหวี่ยงออกไปตามแนวนอน
“ล่าว! นายโอเคหรือเปล่า!”
ซีเหมินหยุนอี้ตะโกนอย่างเป็นห่วงเป็นใน
หนิงเทียนสั่นหน้า แล้วพูดว่า “ตัวนี่มันบ้าจริง ๆ”
อู๋ไป๋ปวดจนหน้าบิดเบี้ยว แสยงฟันขบเขี้ยว การปะทะครั้งนี้ทำให้ซี่โครงของเขาหักไปหลายซี่
ไม่น่าแปลกใจที่ตี้หลิงเป็นขั้นไร้พ่าย พลังของมันสุดจะบรรยาย ที่มันสามารถทะลุทะลวงการป้องกันร่างกายของเขาได้
“วางใจ ฉันยังไหวอยู่!”
อู๋ไป๋คุมลมหายใจฟื้นฟูร่างกายไปพลาง ๆ พลางตะโกนตอบ
ชูสวินเตือนว่า “อู๋ไป๋ นายแค่ตรึงมันเอาไว้พอ อย่าเสี่ยงตาย”
“เอามันสิ ชายชาตรีแบบฉันไม่ใช่ครั้งแรกที่เสี่ยงตายแล้ว จะกลัวอะไร...”
อู๋ไป๋พูดจบไม่ทัน กะทันหันมีแสงสีขาวหลายสายปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบเบื้องหลังเขา
“อู๋ไป๋ ระวัง!”
แสงขาวหลายสายนั้นปรากฏตัวช่างลี้ลับเหลือเกิน เหมือนกับว่ามันเฝ้ารออู๋ไป๋มาตลอด
แม้แต่ชูสวิน ก็ทันได้แค่ตะโกนเตือน ไม่ทันจะลงมือช่วยไว้
“เฮือก!!!”
แสงขาวหลายสายทะลุเข้าไปที่แผ่นหลังของอู๋ไป๋โดยตรง เจาะผ่านร่างของเขา