อู๋ไป๋เร่งความเร็วจนถึงขีดสุด พุ่งทะยานเป็นแสงสายหนึ่งมายังด้านหลังลานบ้านของจิ้นอวี่หัว
กวาดสายตามองไปรอบ ๆ พื้นมีศพนอนกระจายอยู่หลายศพ
และในจำนวนนั้น ก็มีศพของจิ้นอวี่หัวอยู่ด้วย
ตรงกลางลานบ้าน กลับมีรอยแยกแห่งห้วงว่างปรากฏขึ้น ภายในมีพายุหมุนวนเวียนไม่หยุด
เสี๋ยวไกวกับซีเหมินยุนอี้ก็ยืนอยู่หน้ารอยแยกนั้น
เมื่อเห็นอู๋ไป๋ปรากฏตัว ซีเหมินยุนอี้ก็โบกมือเรียกแล้วพูดว่า
"ลุงอู๋ ทางนี้"
อู๋ไป๋หันไปมองข้างหลังหนึ่งครั้ง แล้วลงมายืนข้างทั้งสอง กล่าวว่า
"ทำไมพวกนายถึงฆ่าจิ้นอวี่หัวทิ้งล่ะ?"
"ผู้เฒ่าคนนี้สัมผัสไวเกินไป สองเราตั้งใจจะแอบแก้ม่านมหาเวทที่คลุมทั้งลานนี้ แต่ไม่ทันได้ลงมือก็ถูกมันจับได้เสียก่อน ไม่มีทางเลือก ก็ต้องส่งมันไปเฝ้าพญายมไง"
อู๋ไป๋ทำเสียง "โอ้" ในลำคอ จิ้นอวี่หัวสักคน ตายก็ตาย ไม่ใช่เรื่องสำคัญ
เขามองไปยังรอยแยกที่อยู่ไม่ไกล ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า
"นี่คือทางผ่านหนึ่ง น่าจะเป็นทางที่เชื่อมไปยังเผ่ามาร"
ซีเหมินยุนอี้ตกตะลึง "นี่คือทางผ่านเหรอ? นายแน่ใจนะ?"
อู๋ไป๋พยักหน้า "ฉางคงพูดแบบนั้น"
ซีเหมินยุนอี้สะดุ้งเฮือก "ผู้หญิงต่ำต้อยคนนั้นปรากฏตัวแล้วเหรอ?"
"ไม่ใช่แค่เธอ ชิงหลวนก็มาด้วย"
"ชิงหลวนเป็นยังไงบ้าง? ได้ขนนกเทศนั่นมาหรือยัง?"
อู๋ไป๋ส่ายหัว "จากที่เห็นตอนนี้ยังไม่ได้"
และในขณะนั้นเอง เสียงแหวกอากาศที่แสบหูก็ดังขึ้น
"พวกมันตามมาทันแล้ว"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว
ซีเหมินยุนอี้กับเสี๋ยวไกวก็เห็นฉางคงและพวกเข้ามาแล้วเช่นกัน
"ผู้หญิงต่ำต้อยคนนั้น ตื๊อจริง ๆ เลย"
เสี๋ยวไกวพูดขึ้นทันที "เจ้านาย ในรอยแยกนี้มีกระแสปั่นป่วนแห่งห้วงว่าง ถ้าร่างกายไม่แข็งแกร่งพอ เข้าไปจะถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ"
อู๋ไป๋แปลกใจขึ้นเล็กน้อย
"ไม่มีเวลาคิดมากหรอก สองเจ้าเข้าไปอยู่ในหอกาลเวลา"
"เจ้านาย ให้ข้าทำเองดีกว่า"
อู๋ไป๋โบกมือปฏิเสธ แม้การบำเพ็ญของเสี๋ยวไกวจะแข็งแกร่งมาก แต่เรื่องร่างกาย ยังต่างจากเขามากนัก
อู๋ไป๋อัญเชิญหอกาลเวลาออกมา แล้วดูดทั้งสองเข้าไปในหอกาลเวลาทันที
"หลินโม่ แท้จริงแล้วเป็นเจ้านี่เอง?"
ผู้อาวุโสที่ห้าเมื่อเห็นซีเหมินยุนอี้กับเสี๋ยวไกว ก็ตระหนักได้ทันทีว่าหลินโม่คืออู๋ไป๋
"เกิดอะไรขึ้น?"
ฉางคงถาม