"เอ้อหวง ขอคุยกันดี ๆ ได้ไหม"
อ่าวหวงชำเลืองมองเขาแล้วพูดว่า "ได้ แต่ห้ามเป็นครั้งต่อไป"
"ห้ามเป็นครั้งต่อไปยังไง?"
"ระดับฝีมือที่นายกลับมาครั้งนี้ ไม่ถึงความคาดหวังของฉันเลยสักนิด"
อู๋ไป๋: "……"
"เอ้อหวง นายรู้ไหมว่าฉันลำบากขนาดไหนในมณฑลเซียน?"
"ไม่รู้! แต่ฉันอยากรู้ว่าทำไมนายถึงลำบาก?"
"ก็เพราะคู่ต่อสู้ฉันคือสี่ตระกูลใหญ่ ต่างเป็นสัตว์ประหลาดยักษ์ มือปราบเก่งกาจเต็มไปหมด"
อ่าวหวงเคาะโต๊ะเบา ๆ อย่างเรื่อยเปื่อย "ให้ฉันสรุปให้ก็แล้วกัน สรุปสุดท้ายคือนายอ่อนแอเกินไป ฉันพูดผิดไหม?"
อู๋ไป๋ถอนหายใจอย่างจำใจ แล้วพยักหน้าเบา ๆ อย่างหมดแรง
"งั้นก็แปลว่าตอนอยู่มณฑลเซียนนายขี้เกียจฝึกฝน"
"ฉันไม่ได้"
"มีหรือไม่ ในใจนายก็รู้อยู่แล้ว"
อู๋ไป๋เลิกโต้แย้งซะเลย
"เอาเถอะ! ฉันยอมรับว่าฉันอ่อนแอ ฉันจะตั้งใจฝึก"
"ครั้งนี้ฉันมาหานาย มีเรื่องสองสามอย่างจะบอก"
อ่าวหวงมองเขาหนึ่งครั้ง "อะไร?"
"ฉันเจอชั้นหนึ่งของหอปีกาลในมณฑลเซียน"
มือที่ถือถ้วยชาของอ่าวหวงสะดุดค้างเล็กน้อย
"ครั้งนั้นนายใช้หอปีกาลบดขยี้โลกเทพจนแตกละเอียด หอปีกาลเองก็พังยับ ชั้นหนึ่งของมันตกลงมาในมณฑลเซียนก็เป็นไปได้"
อู๋ไป๋จ้องเขาตาไม่กะพริบ แววตาสั่นวูบ "เอ้อหวง นายยังไม่ได้พูดความจริง"
อ่าวหวงพยักหน้าเบา ๆ
"ยังมีความเป็นไปได้อีกทางหนึ่ง"
"อะไร?"
"ในมณฑลเซียนมีจอมเทพอยู่หนึ่งคน"
อู๋ไป๋ตกใจยับ
อ่าวหวงหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วพูดเสียงต่ำ: