ฮูหยินไป๋ลี่ถึงกับอึ้งงัน ยังมีการกระทำแบบนี้ด้วย?
มองดูน่องไก่ที่หลินตั้นจวงยื่นให้ เขาหันไปมองท่านเจ้าตำหนักเก้าอย่างเป็นสัญชาตญาณ เพื่อขอความช่วยเหลือ เผื่อว่า 'หลินไป๋' ใส่ยาพิษลงไปในเนื้อล่ะ?
อู๋ไป๋รู้สึกขำเล็กน้อย หลินตั้นจวงเองก็ร้ายไม่เบา นี่มันแกล้งแมวป่วยชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?
เขาเยาะขึ้นว่า: "นักบุญหญิง เขาไม่มีปัญญาทำขนาดนั้นหรอก"
ทันใดนั้น เด็กน้อยเจ้าตำหนักเก้าก็หันไปพยักหน้าให้ไป๋ลี่ฟูเล็กน้อย
"ขอบคุณนักบุญหญิง การได้ชิมยาพิษให้ท่านเป็นเกียรติแก่ข้าน้อย"
ไป๋ลี่ฟูจำใจฝืนรับน่องกระต่ายย่างมาแล้วกล่าวเสียงดัง
เขาไม่เชื่อว่าอู๋ไป๋จะกล้าวางยาพิษจริง ๆ
อีกอย่าง นี่เป็นคำสั่งของนักบุญหญิง แม้แต่เจ้าตำหนักเก้าก็ช่วยเขาปฏิเสธไม่ได้
ไป๋ลี่ฟูมองอู๋ไป๋อย่างท้าทายแล้วพูดว่า: "หลินไป๋ ดูให้ดีล่ะ"
พูดจบก็กัดเข้าไปเต็มแรง ราวกับกัดใส่อู๋ไป๋ สีหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ "ก็ถือว่ามีใจกล้าอยู่บ้าง แต่ว่าข้าใส่ยาพิษลงไปนะ เจ้ากินอร่อยดีหรือเปล่า?"
ไป๋ลี่ฟูสีหน้าชะงัก ก่อนจะหัวเราะเยาะเย้ยอย่างดูแคลน
น่องกระต่ายย่างนี่นักบุญหญิงเป็นคนกิน เขาไม่เชื่อว่า 'หลินไป๋' จะมีความกล้าถึงเพียงนั้นที่จะใส่ยาพิษลงไป
ว่าแต่ก็เถอะ ฝีมือปิ้งย่างของไอ้สารเลวนี่มันดีจริง อร่อยจนหยุดไม่ได้
ไป๋ลี่ฟูกินต่อเนื่องจนน่องกระต่ายย่างหมดไปหนึ่งไม้
อู๋ไป๋ฉีกน่องกระต่ายอีกชิ้นให้หลินตั้นจวง "นักบุญหญิงคงวางใจแล้วใช่ไหม"
หลินตั้นจวงยิ้มบาง ๆ รับไปแล้วกินทีละคำเล็ก ๆ