“ไปแล้ว... ในที่สุดก็ไปสักที ฮ่าฮ่าฮ่า......”
มองดูอู๋ไป๋กับพวกสามคนบินข้ามฟ้าจากไป ฮัวโม่ยวนถึงกับร้องไห้แห้งออกมา น้ำตาไหลพราก
ในที่สุดก็ส่งดาวร้ายทั้งสามไปให้พ้นได้
ช่วงวันที่ทั้งสามอยู่นี่ เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ กลัวจะมีใครค้นพบว่าทั้งสามซ่อนตัวอยู่ในคฤหาสน์ของตัวเอง... ตอนนี้ในที่สุดก็วางใจได้เสียที
อวี่อู๋ซินมองฮัวโม่ยวนที่แทบคลั่ง กลับรู้สึกเข้าใจในสิ่งที่เขาเป็นอยู่อย่างประหลาด
“ธิดาเซียนอู๋ซิน พวกมันไปแล้ว ฉันจะช่วยเจาะม่านพลังนี้ให้ตอนนี้เลย”
อวี่อู๋ซินส่ายหน้า “นายเจาะไม่ได้หรอก”
วรยุทธ์ของฮัวโม่ยวนยังต่ำกว่าเธอเสียอีก ถึงแม้เธอเองก็ไม่ใช่คู่มือของอู๋ไป๋ ฮัวโม่ยวนจะเจาะม่านพลังนี้ได้ไง
“ท่านเจ้าเมืองฮัว นายเคยสืบมาบ้างไหมว่าทั้งสามคนนี้มาจากไหน?”
ฮัวโม่ยวนพยักหน้า “พูดตรง ๆ นะ ฉันส่งคนไปแอบสืบมาจริง... แต่ก็ไม่ได้อะไรกลับมาเลย รวมถึงสำนักของพวกมันด้วย ไม่มีใครเคยได้ยินสำนักซีเหมินยุนกงมาก่อน คงเป็นสำนักที่แอบซ่อนเร้นจากโลกภายนอกกระมัง”
ดวงตาของอวี่อู๋ซินส่องประกาย ใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความสงสัย ทั้งสามคนนี่มันคือใครกันแน่?
จนถึงตอนนี้ เธอก็รู้แค่ว่ามีคนหนึ่งชื่อเสี่ยวชิง อีกคนชื่อต้าฉ่า... ส่วนคนที่น่ากลัวที่สุดชื่อจริงอะไรนั้นเธอไม่รู้เลยแม้แต่นิด
“ทวีปเทพเผ่ากำลังจะเกิดการจลาจลแล้ว”
ฮัวโม่ยวนก้าวไปข้างหน้าสองก้าว “ธิดาเซียนอู๋ซินพูดว่าอะไรนะ?”
อวี่อู๋ซินส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”
.......
อู๋ไป๋กับพวกร่วมสามคนเดินทางออกจากเมืองเชิงอานไปเรื่อย ๆ
พ้นออกนอกเมืองมา ทั้งสามก็แวะพักบนภูเขาลูกหนึ่ง
“เฒ่าอู๋ ต่อจากนี้เราจะไปไหน?”