วันแห่งความสุขย่อมผ่านไปเร็วเหลือเกิน
พริบตาเดียวก็ล่วงเลยมาหลายเดือน
อีกไม่ถึงครึ่งเดือน แท่นขึ้นสรวงสวรรค์ก็จะเปิด อู๋ไป๋ต้องรีบกลับไปให้ทัน
ถ้าไม่เคลียร์เรื่องทั้งหมดให้จบสิ้น วันที่แสนสงบสุขแบบนี้ก็ย่อมสั้นนิดเดียว
คราวนี้ หลินตั้นจวงไม่ตามอู๋ไป๋ไปด้วย
เธอเสียดายโต้วโต้ว จึงตั้งใจอยู่ดูแลบ้าน
อู๋ไป๋ฝากทรัพยากรการบำเพ็ญไว้ให้จำนวนมหาศาล จะบำเพ็ญที่ไหนก็เหมือนกันหมด
หลินตั้นจวงไม่ไป แต่เสี่ยวเฟยจะเดินทางไปด้วย เพราะเธอจำเป็นต้องหล่อหลอมกระดูกเต๋าใหม่
วันนั้น อู๋ไป๋ เสี่ยวชิง ซีเหมินอวิ๋นอี้ และเสี่ยวเฟย บวกกับเถียะฉุยที่แอบหลับอยู่ในมิติชีวิต-ความตาย ออกเดินทางจากโลกไปพร้อมกัน
จุดแวะแรกของพวกเขาคือแดนมาร
แดนมารคือสิ่งที่หอกาลเวลากลายร่างขึ้นมา
ดังนั้นแม้ไม่มีพิกัดห้วงดารา ก็ไปถึงได้อย่างง่ายดาย
ด้วยระดับฝีมือปัจจุบันของอู๋ไป๋ ย่อมเรียกคืนหอกาลเวลาได้สบาย...... แต่ถ้าเรียกคืน เผ่ามารทั้งเผ่าก็ต้องพินาศ เขาย่อมไม่ทำแน่นอน
แต่สิ่งที่อู๋ไป๋คิดไม่ออกคือ ตอนนี้เขารับรู้ถึงการมีอยู่ของหอกาลเวลาได้ทุกแห่ง แต่กลับสัมผัสตำแหน่งของเทพภพไม่ได้สักนิด
คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้ตอนนี้คือ มีผู้เข้มแข็งกว่า เช่นผู้ไร้พ่าย ลงอาคมปกปิดสังหารณ์ของเทพภพไว้
แต่เรื่องนี้ก็ไม่สำคัญอะไร เทพภพย่อมหาพบได้ในที่สุด
อู๋ไป๋ไม่ได้พำนักในแดนมารนาน รับเสี่ยวกวยมาแล้วก็มุ่งหน้าตรงไปยังทวีปเทพเผ่า
เพราะทวีปเทพเผ่าก็คือหอกาลเวลาอีกชั้นหนึ่งที่กลายร่างขึ้นมา
"ข้าฮูฮานซานกลับมาอีกแล้ว! พวกเจ้าขยะทั้งทวีปเทพเผ่าเอ๊ย จงสั่นสะท้านต่อการกลับมาของข้า!"