อู๋ไป๋ให้สัญญากับเยว่ซูเสี่ยงว่าจะนำบัตรเชิญไปส่งถึงมือเขาอย่างแน่นอน
จากนั้นเขาก็โทรหาคนสนิทอย่างหยวนเฮิงและอีกหลายคน
พวกนั้นเหมือนนัดปากกันไว้ ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เห็นบัตรเชิญไม่มา
พวกจิ้งจกแก่เก่าเหล่านี้ตั้งใจยากเขา
อู๋ไป๋ก็รับปากไปเต็มปาก
พวกเขาลืมไปว่ามีสิ่งที่เรียกว่าบริการส่งด่วน
พวกเขาบอกว่าต้องเห็นบัตรเชิญถึงจะมา แต่ไม่ได้บอกว่าต้องให้เขาเป็นคนส่งเอง
หลายวันต่อมา ทุกคนยุ่งจนหัวหันหางหัน
ก็เวลาแน่นเกินไป ต้องจัดโรงแรม เขียนบัตรเชิญ ซ้อมพิธี งานกองกันเต็มไปหมด
สิ่งที่อู๋ไป๋กังวลตอนนี้คือ ซีเหมินหยุนอี้กับพวกยังไม่กลับมา
สำนักหยินซานแยกตัวจากโลกภายนอก ติดต่อทางโทรศัพท์ไม่ได้
โชคดีที่วันที่ 5 ซีเหมินหยุนอี้กับพวกก็กลับมา
พอได้ยินว่าอู๋ไป๋จะจัดงานแต่ง ซีเหมินหยุนอี้ดีใจจนเหมือนคนโง่เง่า
"พวกแกสองคนถ้ายังไม่กลับมาอีก ฉันจะบุกไปหาที่สำนักหยินซานแล้ว"
ซีเหมินหยุนอี้ถามว่า "เลือกเพื่อนเจ้าบ่าวเรียบร้อยหรือยัง?"
"นายกับเสี่ยวชิงไง"
"ฉันไม่ทำหรอก" ซีเหมินหยุนอี้ส่ายหัวแรงเหมือนกลองเป็นๆ
อู๋ไป๋: "……"
"ฉันกับแกสนิทกันขนาดนั้นเหรอ?"
อู๋ไป๋: "……"
ซีเหมินหยุนอี้พูดอย่างภูมิใจ "นายคิดว่าฉันโง่เหรอ ธรรมเนียมของเมืองจิ้นเจียงคือตอนแต่งงาน เจ้าบ่าวกับเพื่อนเจ้าบ่าวต้องโดนตี ห้ามตอบโต้ ห้ามโกรธด้วย"
"ฉันกับเสี่ยวชิงไม่ทำเพื่อนเจ้าบ่าวหรอก เราจะได้ได้ตีนายแทน แหะๆ……"
อู๋ไป๋ฝืนยิ้มขื่น หันไปมองเสี่ยวชิง สองตัวนี่ไม่ยอมเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ เขาจะไปหาใครดีล่ะเนี่ย?
เสี่ยวชิงมองอู๋ไป๋ด้วยหน้าเย็นชา "ฉันเป็นฝ่ายเจ้าสาว"
อู๋ไป๋อึ้งไปทั้งหน้า
เขาลุกขึ้นเดินออกไปเลย
"อู๋เก่า จะไปไหน? ไม่ใช่จะหนีแต่งงานนะเนี่ย?"
อู๋ไป๋: "……ไปให้พ้น ฉันจะไปหาเพื่อนเจ้าบ่าว"
อู๋ไป๋เดินมาถึงตึกหลิงเทียน
ยืนลังเลอยู่หน้าประตูสักพัก ก่อนจะฝืนใจเดินเข้าไป
ตามความจริงแล้ว ตอนนี้คนที่เขากลัวที่จะเจอที่สุดก็คือหยวนเจิง
แต่หยวนเจิงอยู่เมืองจิ้นเจียง ถ้าไม่นำบัตรเชิญมาส่งถึงมือก็ไม่เหมาะสม
"คุณอู๋"
เลขานุการของหยวนเจิงเห็นอู๋ไป๋ จึงลุกขึ้นทักทาย