“เบิ้ม”
ลูกสายฟ้าและหอกสายฟ้าปะทะกันกลางอากาศ ระเบิดกระจายออกมา สายฟ้าสุดน่ากลัวถล่มลงรอบทิศเหมือนพายุ
เฉิงฟางยังไม่ทันได้โล่งใจ ก็ร้องกรีดฮือขึ้นมาเสียงหนึ่ง
ที่แท้หอกสายฟ้าของอู๋ไป๋ไม่ได้ถูกขวางไว้ มันพุ่งทะลุพายุสายฟ้าออกมา เร็วปานสายฟ้าฟาด ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา
เฉิงฟางตกใจสุดปฏิกูล บิดตัวหลบไปด้านข้าง การเคลื่อนไหวนั้นล้วนเป็นสัญชาตญาณล้วน ๆ
เพราะเขาไม่ทันได้ลงมือขวางอยู่แล้ว
“ชิ๊ด!”
เฉิงฟางกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
เพราะการบิดตัวหลบนั้น ทำให้หอกสายฟ้าพุ่งผ่านอกเขาไป ทิ้งแผลลึกยาวกว่ายี่สิบเซนติเมตร เนื้อแหวกเลือดพุ่งเป็นระยับ
ทุกคนตกตะลึง
ไม่คิดว่าเฉิงฟางศิษย์ภายในจะไม่มีทางต้านทานหลินเทียน ศิษย์ที่เพิ่งเข้าสำนักได้เลย
หลินเทียนคนนี้น่ากลัวจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจที่หลายปรมาจารย์แย่งกันจะรับเขาไว้ในสังกัด
แรงลมพุ่งใส่หน้า แก้มเจ็บแปลบ
เฉิงฟางยังไม่ทันได้ตั้งสติ อู๋ไป๋ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาราวกับย้ายถนัดมา
หมัดหนึ่งกระหน่ำออกไป พลังหมัดบึกบึน
“โครม”
หลบไม่ทัน เพราะหมัดของอู๋ไป๋เร็วเกินไป
หมัดนี้ปะทะเข้าที่ปากของเฉิงฟางเต็ม ๆ
เฉิงฟางกระเด็นถอยหลังไปเหมือนกระสุนปืนใหญ่ “เบิ้ม” เสียงหนึ่ง ประตูโรงครัวแตกกระจายเป็นผุยผง
เฉิงฟางมือหนึ่งกุมปาก อีกมือกุมลำคอ กลิ้งไปมาบนพื้นอย่างเจ็บปวด
เขาไม่รู้สึกถึงริมฝีปากตัวเองแล้ว ฟันในปากหลุดไปเกือบหมด ติดคาอยู่ที่ลำคอ หายใจติดขัด หน้าแดงคล้ำ กลิ้งไปมาทั่วพื้น