“อีกเรื่องหนึ่งนะ นายลืมไปแล้วหรือเปล่าว่ายังมีบริษัทอยู่?”
อู๋ไป๋ยิ้มแห้ง จริงอยู่ว่าเขามักจะนึกไม่ถึงอยู่บ่อย ๆ
หลินตั้นจวงพูดยิ้ม ๆ ว่า “สิ้นปีแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะหยุดงาน นายต้องโผล่หน้าไปที่บริษัทบ้างนะ โบนัสของแต่ละแผนก งานเลี้ยงผู้บริหารในช่วงสิ้นปี แล้วก็แผนพัฒนาในปีหน้า พวกนี้ต้องให้นายตัดสินใจหมดเลย”
ทันใดนั้นอู๋ไป๋ก็ทำหน้าทุกข์ระทม ขยี้ขมับ “เมื่อก่อนตอนดูแลบริษัท ฉันอยู่ที่บริษัทประจำไม่เคยรู้สึกเหนื่อยเลยนะ แต่พอนึกถึงตอนนี้แล้วปวดหัวจัง”
“ฉันรู้ว่านายเหนื่อยมาก แต่เรื่องพวกนี้ต้องให้นายออกหน้าเอง”
หลินตั้นจวงเป็นห่วงอู๋ไป๋มาก ทุกครั้งที่เขาจากไปก็มักจะมาพร้อมกับอันตราย เธอเองก็ไม่อยากให้อู๋ไป๋ไปเสี่ยง แต่บางเรื่องก็ขาดเขาไม่ได้
อู๋ไป๋ดูเวลา “แบบนี้แล้วกัน เหลือเวลาอีกสองชั่วโมงกว่าบริษัทจะเลิกงาน เรารีบไปเดี๋ยวนี้เลย เย็นนี้เชิญผู้บริหารมากินข้าวด้วยกัน”
“พรุ่งนี้เช้าผมจะไปปักกิ่งสักเที่ยว พยายามรีบกลับมาให้ทันบ่าย แล้ววันมะรืนเช้าเราก็ไปรับผู้เฒ่าทั้งสองท่านมาที่นี่ เธอว่าเป็นไง?”
หลินตั้นจวงพยักหน้า
อู๋ไป๋ทักทายหนึ่งเสียง แล้วขับรถพาหลินตั้นจวงมาที่บริษัท
หยวนเจิงได้ข่าวก็รีบมา ทันทีที่เข้ามาในห้องทำงานของอู๋ไป๋ก็เริ่มบ่นทันทีว่า “ท่านประธานใหญ่ของผม ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านยังมีบริษัทอยู่?”
“ผมไม่ได้ขอให้ท่านมาโผล่หน้าสัปดาห์ละครั้ง แต่อย่างน้อยสิบวันครึ่งเดือนโผล่มา สักครั้งได้ไหม?”