ผู้อาวุโสองค์ที่สามเดินทางมาถึงคุกใต้ดินเพียงลำพัง ยามรักษาการณ์รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบแจ้งให้ผู้อาวุโสองค์ที่หกทันที
ผู้อาวุโสองค์ที่หกรีบมุ่งตรงมาโดยเร็ว แต่ก็ยังมาช้าไป
เมื่อเห็นก้อนเนื้อบดในกรงขัง ก็อดระเบิดเสียงโกรธออกมาไม่ได้
"ผู้อาวุโสที่สาม ท่าน..."
ดวงตาของผู้อาวุโสองค์ที่สามเย็นชาราวงูมีพิษ จับจ้องเขาไม่วางตา "ฉันทำอะไรล่ะ?"
"หม่าทงไม่ว่าอย่างไรก็เป็นคนตระกูลหม่าเหมือนกัน ท่านลงมือกับคนของตัวเองแรงขนาดนี้ ไม่รู้สึกว่ามากเกินไปเหรอ?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..."
ผู้อาวุโสองค์ที่สามหัวเราะออกมาดังลั่น เสียงหัวเราะสั่นสะเทือนไปทั้งคุกใต้ดิน
"ผู้อาวุโสองค์ที่หก นายยังกล้าหน้าด้านมาบอกฉันเหรอว่าเขาเป็นคนตระกูลหม่า? ฉันถามนายตรง ๆ ตอนที่เขาฆ่าผิงผิง เขาเคยนึกบ้างไหมว่าตัวเองเป็นคนตระกูลหม่า?"
ผู้อาวุโสองค์ที่หกตะโกนโวยวาย "เรื่องยังสืบสวนไม่ชัดเจนเลย นี่นายถึงกับฆ่าคนบริสุทธิ์!"
"บริสุทธิ์? หลักฐานกองอยู่ตรงหน้า ข้อเท็จจริงชัดเจน เขาก็คือฆาตกรที่ฆ่าผิงผิง ฉันจัดการมันมีปัญหาตรงไหน?"
"ฉันกลับจะถามนาย เมื่อคืนท่านชายเสินลั่วมอบเม็ดยาเลือดพลังให้ผิงผิง ตอนที่ผิงผิงกำลังจะเดินจากไป นายเรียกเขาเอาไว้ ไม่ใช่เพราะตั้งใจจะแย่งเม็ดยาเลือดพลังนั่นใช่ไหม?"
ใบหน้าของผู้อาวุโสองค์ที่สามมืดครึ้ม ตะโกนถามเข้าหาอย่างโกรธเกรี้ยว
ผู้อาวุโสองค์ที่หกย่อมไม่มีทางยอมรับอยู่แล้ว เขาก็มีความคิดแบบนั้นจริง ๆ แต่พอยอมรับไปเมื่อไร ขี้แตะเรื่องหม่าผิงผิงถูกฆ่าก็จะตกอยู่ที่ตัวเขาทั้งก้อนแน่นอน
"พูดเพ้อเจ้ออะไรของแก ไม่มีเรื่องแบบนั้น"
"คนมากมายต่างเห็นกันตาเปล่า นายจะยังแก้ตัวอีกเหรอ"
"ตอนนั้นฉันแค่อยากจะถามเรื่องอย่างอื่นกับผิงผิง แต่คำยังพูดไม่ทันจบ เขาก็วิ่งหนีไปเสียแล้ว"