หูปู้ซัวได้ยินเรื่องนี้ ก็รู้สึกว่ามีพิรุธ
จึงตามเสี่ยวเถิงมาที่หน้าห้องของอู๋ไป๋ ลังเลครู่หนึ่งก่อนผลักประตูเข้าไป
เขาเห็นเหมือนที่เสี่ยวเถิงเห็น อู๋ไป๋นอนตะแคง
"ท่านหู เขาหลับตลอดเลย แม้แต่ท่าทางก็ไม่เปลี่ยน"
เสี่ยวเถิงพูดเสียงเบา
หูปู้ซัวพยักหน้า เฉินยวนเคยบอกเขา หลินไป๋เป็นถึงคนที่สังหารผู้แข็งแกร่งขั้นสวรรค์ได้ เหตุใดดื่มเหล้าเพียงเล็กน้อยถึงเมาหมดสภาพเช่นนี้?
อีกอย่าง คนที่หลับจริงไม่อาจอยู่ในท่าเดียวตลอดเวลา
เขาย่องเบาเข้าไปใกล้ หมายจะตรวจดู
"ใคร?"
ใครจะรู้ คนยังไม่ทันเข้าใกล้ 'หลินไป๋' บนเตียงก็ลุกพรวดขึ้น เปล่งเสียงตวาดแล้วยกมือฟาดฝ่ามือทันที
ปราณแท้จริงพวยพุ่งดั่งคลื่น ซัดออกมา
หูปู้ซัวหน้าถอดสี พลังทั่วร่างปั่นป่วน รีบยกมือต้าน
"ตูม!"
พายุพลังพลุ่งพล่าน กระจายไปทั่วทิศ โต๊ะกลางห้องถูกพลังลมปราณฉีกเป็นเศษเล็กเศษน้อย
หูปู้ซัวกระเด็นไปชนเสี่ยวเถิงที่อยู่ข้างหลัง ทั้งคู่ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดทีละคน เสียงโครม ร่างทั้งสองกระแทกผนังด้านหลัง ผนังแตกระแหงลาม
ทั้งสองกระเด็นตกพื้น พร้อมกันอาเจียนเป็นเลือดกองใหญ่
หูปู้ซัวยังไม่ทันเอ่ยปาก ก็เห็นอู๋ไป๋มาปรากฏตรงหน้าราวกับภูตผี มือกำคอเขาแน่นแล้วยกขึ้น
นิ้วทั้งห้าบีบจนกระดูกดังกรอบแกรบ!
หูปู้ซัวเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน หน้าแดงก่ำ หายใจไม่ออก
"พวกเจ้ามาทำอะไรข้า?"
อู๋ไป๋เสียงเย็นเยียบ แววตาดุดัน หว่างคิ้วเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า