อู๋ไป๋ลุกขึ้นยืน พลังอำนาจแผ่ซ่านรอบกาย เจตนาสังหารที่น่าสะพรึงกลัวพวยพุ่ง
“โหลวกวานตี้ ชีวิตนาย ฉันจะเอาไป”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
โหลวกวานตี้หัวเราะเยาะอย่างดูถูก “หลินเทียน นายน่ะถือสาอะไรกันแน่? ฉันติดอันดับ 45 ของบัญชีสิงเยว่ นายจะมาคิดฆ่าฉันก็ฝันไปเถอะ”
“การฆ่าไก่สับหมา ต้องใช้อันดับอะไร? ชื่อเสียงโก้เก้อแบบนี้ มีแต่พวกแบบนายเท่านั้นที่จะคอยเอาออกมาอวดทุกวัน”
คำยังไม่ทันจากริมฝีปาก อู๋ไป๋ก็พุ่งเข้าสังหารโหลวกวานตี้อย่างดุดัน
เจตนาสังหารน่าสะพรึงกลัวเหมือนจับต้องได้
เหล่าศิษย์ที่เข้าประตูพร้อมกับอู๋ไป๋ต่างตื่นตระหนก วิ่งหนีให้ไกลที่สุด ไม่อยากถูกลูกหลง
ฟ้าร้องก้าวสู่เงาเมฆเก้าชั้น
อู๋ไป๋เหยียบเท้าลงจากด้านบนโดยตรง พื้นที่รอบข้างบิดเบี้ยวในทันที แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวพร้อมสายฟ้าฟาดลงมา ต้องการบดขยี้โหลวกวานตี้ให้สิ้นใจ
โหลวกวานตี้ก็ไม่ใช่ของอ่อนแอจริง ๆ
สองมือชูขึ้นสร้างเกราะสายฟ้าขึ้นมา
“บึ้ม!”
พื้นใต้เท้าระเบิดแตกกระจายในทันที จะเห็นได้ว่าต้องรับแรงที่น่าสะพรึงกลัวแค่ไหน
แต่เขาก็ยังรับการโจมตีครั้งนี้ของอู๋ไป๋ได้
“หลินเทียน นายมีแค่นี้เองหรือ?”
โหลวกวานตี้องอาจราวกับไม่มีใครเทียบ ยกสองมือปรบเข้าหา ฝ่ามือปล่อยงูยักษ์สายฟ้าสองตัวพุ่งเข้าใส่อู๋ไป๋
อู๋ไป๋ยกเท้าขึ้น เหยียบลงกลางอากาศ น้ำหนักมหาศาลน่าสะพรึงกลัวราวกับแม่น้ำสวรรค์เทลงมา พวยพุ่งกวาดลงมา
“บึ้ม!”
งูพญานาคสายฟ้าทั้งสองตัวถูกแรงกดมหาศาลบีบจนระเบิดกระจาย
อู๋ไป๋ดิ่งพสุธาลงมา