"นายนั่นแหละที่ใจร้าย" ซีเหมินอวิ๋นอี้เถียง "มนุษย์เราก็เพราะมีความอยากรู้อยากเห็นถึงได้ขวนขวายศึกษา ทำให้เกิดความก้าวหน้าและการพัฒนา"
อู๋ไป๋กลอกตาใส่
"รีบบอกมา ที่นายบอกว่าเขียนอย่างเหนื่อยยากน่ะหมายความว่าไง"
อู๋ไป๋มองหลินตั้นจวงและถังเป่าเอ๋อร์ที่กำลังปล่อยโคมดอกไม้อยู่ แล้วยิ้ม "ฉันเขียนให้กับคนรักษาแม่น้ำน่ะ"
"ใครคือคนรักษาแม่น้ำ"
"ก็เจ้าหน้าที่ดูแลจิ้นเจียงไง" อู๋ไป๋ชี้ไปยังโคมดอกไม้ที่เต็มผิวน้ำ "นายรู้ไหมว่าโคมพวกนี้สร้างมลพิษให้แม่น้ำมากแค่ไหน ฉะนั้น โคมที่พวกเธอปล่อยไป พอไหลไปถึงปลายน้ำ ก็จะถูกคนรักษาแม่น้ำเก็บกวาดจนเกลี้ยง แล้วโยนลงถังขยะ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ "...เชี่ย!"
"เถาเถา เถาเถา หนูอยู่ไหน ใครเห็นลูกชั้นบ้าง พวกคุณเห็นเด็กผู้หญิงตัวสูงประมาณนี้ไหม"
ทันใดนั้น ในหมู่คนก็ส่งเสียงร้องอย่างตื่นตระหนกดังมา
ที่นี่เบียดเสียดผู้คน อีกแค่ไม่ทันระวัง เด็กก็อาจหลงทางได้แล้ว
ผู้หญิงวัยสามสิบต้นๆ คนหนึ่ง เดินรุดไปในฝูงชนด้วยความตื่นตระหนก คว้าคนก็ถามทันที ว่าเห็นเด็กของเธอไหม
อู๋ไป๋เสียงทุ้มต่ำ "ในที่แบบนี้ ต้องคอยจับตาดูให้..."
อู๋ไป๋พูดพลางหันไปมองถังถังกับเจ้ากลมน้อย สีหน้าเปลี่ยนไปทันที สองตัวน้อยหายไปแล้ว
"ถังถังกับเจ้ากลมน้อยล่ะ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้หันกลับมา มองรอบๆ อย่างลนลาน "เมื่อกี้สองคนนั้นยังเล่นอยู่ตรงนี้เลยนะ"
อู๋ไป๋เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ
"ถังถัง เจ้ากลมน้อย ถังถัง..."