สามวันต่อมา อู๋ไป๋และพวกก็มาถึงเมืองมารแห่งซีหวง
อู๋ไป๋คิดถึงหลินตั้นจวงแทบขาดใจ รีบตรงดิ่งไปยังวังมารราชทันที
ในตำหนักมารราช หลินตั้นจวงกำลังสนทนากับเย่อู๋จีและคนอื่นๆ
"ทูลราชา เมืองทั้งหมดถูกปราบราบคาบแล้ว เหลือเพียงเจ้าเมืองเฟิงป๋อที่ชื่อเย่ฮาวหยุนหนีไปได้ พวกเรากำลังสืบหาตัวเขาอย่างเต็มที่"
เย่อู๋จีกล่าวด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
หลินตั้นจวงนั่งประทับบนบัลลังก์มารราช ท่าทางเยือกเย็น
"สืบให้ทั่ว จะต้องหาเขาให้เจอ ไม่เป็นก็ตาย"
"ขอรับ"
หลินตั้นจวงโบกมือแล้วพูดว่า "วันนี้ประชุมแค่นี้ก่อน ไม่มีธุระอะไรก็กลับไปได้"
"ข้าน้อยขอลา!"
ทันใดนั้น เสียงอันดังก็ดังมาจากนอกตำหนัก "นายท่าน ข้าน้อยมีเรื่องจะกราบทูล"
หลินตั้นจวงตัวเกร็งไปทั้งตัว เสียงนี้เธอคุ้นเคยเกินไป
นางผุดลุกขึ้นยืนทันที แต่รู้ตัวว่าฐานะตอนนี้ไม่สะดวกนัก จึงกลั้นความตื่นเต้นอยากจะวิ่งออกไปไว้ นั่งลงอย่างช้าๆ
"เข้ามาเถอะ"
อู๋ไป๋และพวกเดินเข้าไปในตำหนักใหญ่
มองดูคนที่ตนเฝ้าคิดถึงทุกวันอยู่บนบัลลังก์ ดวงตาของอู๋ไป๋ร้อนแรง
ถ้าไม่ใช่เพราะสถานที่ไม่เหมาะสม เขาคงพุ่งเข้าไปกอดหลินตั้นจวงไว้ในอ้อมแขนนานแล้ว
"ทูลนายท่าน ข้าน้อยอู๋ไป๋ ได้รับคำสั่งให้เข้ารับกองทัพซีหวง ไม่ทำให้ผิดหวัง กองทัพซีหวงถูกควบคุมไว้หมดแล้ว จึงกลับมาลารายงาน"
ซีเหมินอวิ้นอี้ยืนอยู่ข้างหลังกลอกตาไปมา
มุมปากของหลินตั้นจวงยกขึ้นเล็กน้อย