กู่เทียนฉีตกใจจนวิญญาณแทบกระจัดกระจาย ใบหน้าแก่ซีดเผือด
"เอาหวง อย่าฆ่ามันตายนะ!"
เอาหวงโบกมือเบา ๆ ภูเขายักษ์ที่สูงตระหง่านบินออกไปทันที พร้อมเสียงบูมลงประจำที่เดิม
จากนั้นก็ตบข้ามอากาศหนึ่งฟอง!
"เป๊ะ!"
กู่เทียนฉีปากเบี้ยวหน้าเอี้ยว กระเด็นแนวนอนออกไป ชนกำแพงหินจนระเบิดออกเป็นบริเวณกว้าง
"แค่เซียนลึกลับตัวจิ๋ว ก็กล้าลงมือกับฉันเชียวหรือ"
เอาหวงยกมือดูดกู่เทียนฉีที่ฝังแน่นอยู่ในกำแพงหินให้ลอยกลับมา
ตอนนี้กู่เทียนฉีกระดูกทั้งตัวหักไปไม่รู้กี่ท่อน ตัวเปื้อนเลือดทั่ว ที่สำคัญคือจิตใจพังลงอย่างสิ้นเชิง
นางเป็นบรรพชนของตระกูลกู่ แม้แต่ในปีนั้นที่ตระกูลหม่าจับนางขัง ก็ต้องระดมพลไปไม่น้อย แถมยังเสียหายไปเยอะกว่าจะจับตัวนางได้
แต่เมื่ออยู่เบื้องหน้าคนคนนี้ นางกลับรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอเหลือเกิน อ่อนแอราวกับมดปลวก
อู๋ไป๋เดินเข้าไป มองนางด้วยรอยยิ้ม "ท่านผู้อาวุโส จะสู้กันอีกไหม?"
ใบหน้าแก่ของกู่เทียนฉีกระตุกตวัด
สู้? สู้เหี้ยอะไรล่ะ
นางไม่มีแม้แต่หางเล็บที่จะต่อต้าน
นางชำเลืองมองเอาหวง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
คนคนนี้แท้จริงแล้วเป็นใคร? แข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งจนทำให้นางรู้สึกไร้อำนาจอย่างลึกซึ้ง
อู๋ไป๋ยิ้ม "ดูท่าท่านผู้อาวุโสคงไม่อยากสู้แล้ว งั้นคุยกันสักหน่อย?"
กู่เทียนฉีมองอู๋ไป๋ด้วยความขุ่นเคือง
"เป๊ะ!"
อู๋ไป๋แกว่งแขนเต็มแรงหนึ่งฟอง
กู่เทียนฉีมึนตึ้บ ไม่คิดว่าอู๋ไป๋จะกล้าตบนาง?
นางจ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาเย็นชาดุร้าย ความฆาตกรรมพุ่งพรวดขึ้นระหว่างคิ้ว
"เป๊ะ!"
"เป๊ะ!"
"เป๊ะ!"
อู๋ไป๋แกว่งแขนเต็มแรง ตบติดกันสามฟอง
ตบจนกู่เทียนฉีมุมปากเยิ้มเลือด ศีรษะแปร่งโหวงไปหมด
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ "ฉันไม่ชอบสายตาของนายนะ ผู้ชนะคือกษัตริย์ ผู้แพ้คือโจร เมื่อไม่มีแรงต่อต้านแล้ว ก็อย่าทำหน้าแสดงความฆาตกรรมน่าขนลุกแบบนั้นออกมา"
"พูดความลับของนายออกมา ฉันจะไว้ชีวิตนาย"
"ความอดทนของฉันมีจำกัด ถ้านายไม่พูด ฉันจะไม่ให้โอกาสนายได้พูดอีก"
กู่เทียนฉีมองสายตาไร้ความรู้สึกแม้แต่นิดเดียวของอู๋ไป๋ ใจเย็นวาบ
"ได้ ฉันจะบอก แต่หวังว่านายจะรักษาสัญญา"
อู๋ไป๋มองนางอย่างเรียบเฉย