เยว่เจิ้งหยางถูกทุกคนจ้องจนขนลุกซู่ หัวเราะแห้ง ๆ พูดว่า: "ข้าได้ยินมาว่าเบื้องหลังอู๋ไป๋มีอาจารย์ปู่ที่น่ากลัวมากคนหนึ่ง แน่นอนว่าข้าก็แค่ได้ยิน ไม่เคยเห็น"
เยว่ซูเซียวพูดเสียงเข้ม: "เรื่องนี้ข้าเคยถามอู๋ไป๋ เขายอมรับว่ามีอาจารย์ที่แข็งแกร่งอยู่เบื้องหลัง หรือว่าเป็นอาจารย์ปู่ของอู๋ไป๋จริง ๆ?"
ทุกคนมองหน้ากัน รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูง
เยว่เหลียนซานพูด: "แต่ถ้าเป็นอาจารย์ปู่ของอู๋ไป๋ แล้วทำไมเขาไม่ปรากฏตัว?"
"อาจารย์ปู่ของอู๋ไป๋ต้องเป็นคนระดับเซียน จะปรากฏตัวง่าย ๆ ได้ยังไง?" เยว่เจิ้งหยางว่า
ทุกคนพยักหน้า เห็นว่ามีเหตุผล
เยว่ซูเซียวพูดว่า: "รีบเก็บกวาดสนามรบก่อนเถอะ รออู๋ไป๋มาถึง ถามเขาก็รู้เรื่อง"
ทุกคนพยักหน้า เริ่มลงมือทำงาน
ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ระแวดระวังรอบด้าน
หากคนที่ลงมือในที่ลับคืออาจารย์ปู่ของอู๋ไป๋ ถ้าเขาพูดไม่ดีใส่อู๋ไป๋ จะถูกตบตายหมัดเดียวไหมนะ?
ถึงเขาจะบ้าระห่ำไปบ้าง แต่ก็ไม่โง่ ยังรู้จักกาลเทศะ
"ท่านนายท่าน สองคนนั่น?"
ลูกน้องของซีเหมินอวิ๋นอี้ชี้ไปที่ถานจงหลินและอูหย่งเซิงที่บาดเจ็บสาหัส
"เกือบลืมไอ้แก่สองตัวนี้ไปเลย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้วิ่งเข้าไปด้วยสีหน้าตื่นเต้น
"จริงสิ พวกเจ้าไปจัดการพวกสัตว์สารเลวนั่นซะ"
อีกาดำ เผ่าขนนก กระดูกทั้งตัวแหลกละเอียด นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น แต่ยังไม่ตาย ยังดิ้นรนเฮือกสุดท้าย