ได้เสี่ยวหลี่มาช่วยหลอมร่างแท้ให้เถี่ยฉุยใหม่ อู๋ไป๋ก็วางใจขึ้นมาก
เพราะเสี่ยวหลี่ก็คือวิญญาณบริสุทธ์ที่พัฒนาเป็นร่างมนุษย์
“งั้นฉันไปฝึกฝนแล้ว”
อู๋ไป๋เดินไปที่โคนไม้ใหญ่ นั่งขัดสมาธิลง
เพียงเข้าสู่ภาวะนิ่งสงบ ก็รู้สึกตัวว่าถูกดูดเข้าไปในพื้นที่ประหลาดแห่งหนึ่ง
สถานที่นี้กว้างประมาณสามสี่สนามฟุตบอล รอบด้านขาวโพลนไปหมด หมอกขาวม้วนตัวไปมา
ที่นี่มันที่ไหน?
ยังไม่ทันที่อู๋ไป๋จะทันตั้งตัว ก็รับรู้ได้ว่าอากาศด้านหลังสั่นไหว
ชายหนุ่มหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว เห็นร่างคลุมผ้าคลุมสีดำมืดทั้งตัวยืนอยู่ไม่ไกลนัก
“นายเป็นใคร?”
คนนี้โผล่มายังไง อู๋ไป๋ไม่สังเกตเห็นเลยแม้แต่นิด
อีกฝ่ายเงียบงันไม่ตอบอะไร แล้วก็เผ่นเข้าปะทะทันที
หมัดหนึ่งถีบออกไป แสงหมัดอันแจ่มใสพุ่งเข้าสังหารอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ตกใจหนัก ท่าหมัดแบบนี้มันคุ้นชะมัด!
เขาไม่ทันได้คิดอะไร ก็ปล่อยหมัดตอบโต้ทันที คลื่นหมัดบิดตัวคลั่งซัดสวนไปเหมือนคลื่นทะเล
“ตึม!!!”
สองพลังประทะกัน ระเบิดออกอย่างกึกก้อง
อู๋ไป๋ถึงกับถูกแรงกระแทกจนเท้าลากพื้น ถอยสไลด์ออกไป
“นายเป็นใครกันแน่!”
อีกฝ่ายก็ยังไม่ตอบ เพียงร่ายมือประสานอาการ
“ตูมตึม!!!”
ท้องฟ้าด้านบนสั่นคลอน บิดเบี้ยวจนแทบไม่เหลือรูปร่าง
ค้อนสายฟ้าขนาดเท่าภูเขาเล็ก ๆ ทุบลงมาใส่เขา พลังสยองนั้นทำให้พื้นใต้เท้าของอู๋ไป๋สั่นสะเทือนรุนแรงจนแตกร้าว
อู๋ไป๋ตาโต หน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
นี่มันค้อนเทพสายฟ้า!
อู๋ไป๋รีบประสานมือ ใช้เคล็ดวิชาเทพสายฟ้าเช่นกัน รวมพลังกลายเป็นค้อนเทพสายฟ้าฟาดขึ้นไป
ค้อนสายฟ้าสองอันประสานกันกลางอากาศอย่างไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แล้วก็ระเบิดออกกึกก้อง
ทั้งท้องฟ้าเต็มไปด้วยสายฟ้าที่พุ่งวนไปมา
อู๋ไป๋มองอีกฝ่ายด้วยความสะพรึง “นายเป็นใคร? ทำไมใช้เคล็ดวิชาเทพสายฟ้าเป็น?”
อีกฝ่ายเงียบงันเหมือนใบ้
อู๋ไป๋ขมวดตาแคบลง “ไม่พูดใช่ไหม? งั้นฉันจะตีจนนายพูด”