สมุนไพรวิเศษเป็นพันต้นนะ!
เจ้าสำนักอ๋าวคนนี้เป็นใครกันแน่? ทำไมถึงใจป้ำขนาดนี้?
มิน่าล่ะเขาถึงบอกว่าตัวเองจน ฟังดูมีเหตุผล
คนแบบนี้ต้องหาโอกาสเจออีก เป็นคนดีจริง ๆ
อู๋ไป๋รู้สึกว่าการมาครั้งนี้คุ้มค่ามาก
จากนั้นเขาก็หาที่ขุดหลุมฝังศพลู่หยวนซาน
ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าสำนักอ๋าวเตือน เขาเกือบลืมไปแล้วว่าศพลู่หยวนซานยังอยู่ในแหวนมิติของเขา
จัดการเสร็จ อู๋ไป๋กลับมาที่วังมังกรอัคคี
แต่คืนนี้เขาจะนอนที่ไหนล่ะ?
สุดท้ายก็เจอศิษย์วังมังกรอัคคีที่เดินตรวจเวรยาม จัดห้องพักแขกให้เขาห้องหนึ่ง
วันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋ลืมตาจากการฝึกฝน หว่างคิ้วเจือด้วยสีหน้าพอใจ
เมื่อคืนเขาใช้สมุนไพรวิเศษไปห้าสิบต้น บ่มเพาะพลังก้าวหน้าขึ้นอีกไม่น้อย
รอให้หลอมสมุนไพรวิเศษพันต้นนี้หมด ตนเองอาจทะลวงขั้นได้อีกครั้งก็ได้
ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่หน้าประตู ตามด้วยเสียงเคาะประตู
"เข้ามาได้!"
เหลยเจิ้นผลักประตูเดินเข้ามา เห็นอู๋ไป๋ สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ "ต้องขอโทษจริง ๆ เมื่อคืนดื่มมากไป ไม่ได้จัดที่พักให้นาย"
เขาถามศิษย์ข้างล่างถึงรู้ว่าอู๋ไป๋อยู่ที่นี่
"ไม่เป็นไร!" อู๋ไป๋ส่ายหน้ายิ้ม ๆ
ถ้าเมื่อวานจัดห้องให้เขาเร็ว พอส่งหยวนเหิงเสร็จเขาก็คงกลับห้องไปแล้ว บางทีก็อาจไม่ได้เจอเจ้าสำนักอ๋าว
"งั้นเราไปกินข้าวเช้ากันเถอะ เมื่อคืนดื่มเยอะ ท้องไส้มันแสบร้อนไปหมด"