อู๋ไป๋ปลายเท้าเบา ๆ พุ่งขึ้นสู่เวทีเซียนอิง ท่าทางลื่นไหวงดงาม
แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใบหน้าไปแล้ว หน้าตาธรรมดา ไม่เช่นนั้นเพียงวิชาตัวเบากับใบหน้าแท้จริงก็พอดึงดูดแฟนคลับสาวมาแล้วเป็นกอง
การที่อู๋ไป๋ขึ้นเวทีเซียนอิงทำให้คนรอบข้างสะดุดสายตาทันที
สายตาทุกคู่ตกอยู่บนตัวอู๋ไป๋
เสวียนโม่เฉินก็เปิดดวงตาขึ้นอย่างเหมาะเวลา
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ แต่แววตาของเสวียนโม่เฉินกลับเย็นชาและหยิ่งผยอง
กระนั้น เขาก็มีทุนสำหรับความหยิ่งผยองนั้นจริง
"หลินไป๋ มาท้าทาย"
อู๋ไป๋ยิ้มอ่อนโยนที่มุมปากแล้วเอ่ย
สีหน้าของเสวียนโม่เฉินเหมือนผิวน้ำที่มีก้อนหินถูกขว้างลงไป ทำลายความสงบเดิมทิ้งไป
เขามองลงไปยังใต้เวที ราวกับกำลังตามหาใครบางคน
ท้ายที่สุด สายตาก็ตกลงที่ตัวเสิ่นเทียนจวิน
แววตาเย็นชาของเสวียนโม่เฉินเริ่มลุกวาว มุมปากยกขึ้นเผยรอยยิ้ม
เสิ่นเทียนจวินก็ยิ้มตอบ
อู๋ไป๋มีสีหน้าแปลก ๆ เล็กน้อย ชายหนุ่มที่ท่าทางเปลี่ยนไปสิ้นเชิงเมื่อเห็นหญิงสาว แปลว่าเขามีใจให้อีกฝ่าย
เสวียนโม่เฉินหลงรักธิดา
สายตาของเสวียนโม่เฉินตกลงมาที่อู๋ไป๋ มองดูอย่างพินิจพิเคราะห์สองสามแวบ แล้วแววตาก็ค่อย ๆ กลับคืนสู่ความเย็นชา
บางที เขาอาจรู้สึกว่าอู๋ไป๋หน้าตาธรรมดาแบบนี้สร้างภัยให้เขาไม่ได้
ก็หมายความว่าหน้าตาปัจจุบันของอู๋ไป๋ปลอดภัยดี ไม่ได้จุดประกายความริษยาของเสวียนโม่เฉิน พูดให้ถูกคืออู๋ไป๋ในสายตาเขาไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นคู่ต่อสู้
"ถึงนายจะเป็นเพื่อนของธิดา แต่ข้าก็ไม่ประนีประนอม กฎคือกฎ"
ข่าวที่ธิดาเสด็จกลับพระราชวังเขารู้มานานแล้ว จึงรู้ว่าธิดานำเพื่อนมาสามคน และหลินไป๋คือหนึ่งในนั้น
ดังนั้นเมื่อได้ยินชื่อหลินไป๋ เขาจึงเงยหน้ามองลงใต้เวที ตามหาองค์ธิดา
อู๋ไป๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงกลับเย็นเยียบ "เริ่มได้เลย"
เสวียนโม่เฉินแววตาเย็นเยียบ ถึงเขาจะมองไม่ออกว่าอู๋ไป๋มีระดับการฝึกตนแค่ไหน แต่เขาก็ไม่คิดว่าอู๋ไป๋จะรับท่าของเขาได้เกินสิบเพลง
"เตรียมตัวให้ดี ฉันจะเริ่มแล้วนะ!"
เสวียนโม่เฉินพูดจบ ไม่มีท่าทางเก้อเกิน ยกมือขึ้นฟาดฝ่ามือทันที