ดวงตาของอู๋ไป๋เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร หัวเราะเย็นชา "งั้นก็ลองดูสิ ว่าจะเป็นฉันดับตระกูลเหยียนหลิงก่อน หรือแกจะฆ่าฉันได้ก่อนกัน"
"เก็บคำขู่ไร้สาระของแกไปเถอะ ในหูฉัน คำขู่พวกนี้ยังดังไม่เท่าเสียงผายลมเลย"
หลิวอิงเอ๋อร์หน้าตาบิดเบี้ยว "อู๋ไป๋ แกน่ารังเกียจจริง ๆ ข้าจะให้แก..."
"เลิกพูดพล่ามได้แล้ว แกทำอะไรฉันไม่ได้เลยสักอย่าง แต่ตอนนี้ฉันจะฆ่าแกก็ง่ายเหมือนบี้มด รีบออกจากร่างของหลิวอิงเอ๋อร์เดี๋ยวนี้"
หลิวมู่ไป๋พูด "อู๋ไป๋ เมื่อกี้เขาบอกว่ากลืนกินจิตวิญญาณของอิงเอ๋อร์ไปแล้ว"
แววตาของอู๋ไป๋เย็นเยียบกว่าเดิม "งั้นก็ไม่มีอะไรต้องลังเลอีก"
"ฟิ้ว!"
ร่างของอู๋ไป๋เลือนหายไปทันที เหลือเพียงภาพติดตาที่ยังไม่ทันจางหายในอากาศ
"ตูม!"
อู๋ไป๋ปรากฏตัวอีกครั้ง ตรงหน้าของหลิวอิงเอ๋อร์
ฝ่ามือเดียว พลังปราณเกิดดับที่ปั่นป่วนก็กระแทกชนเผ่าเหยียนหลิงออกจากร่างของหลิวอิงเอ๋อร์
"ฟิ้ว!"
วงล้อหมึกดำสุกสว่างตัดผ่านความว่างเปล่า ระเบิดมันกระจายสูญสลายไป
"จบแล้ว!"
อู๋ไป๋ยื่นมือประคองหลิวอิงเอ๋อร์ที่กำลังจะล้มลง ก่อนส่ายหน้าให้หลิ่วมู่ไป๋
หลิวอิงเอ๋อร์ตายไปแล้ว ไม่มีสัญญาณลมหายใจ
"ไอ้สัตว์พวกนี้ ไม่ช้าก็เร็วข้าจะต้องฆ่ามันให้หมดสิ้น"
หลิ่วมู่ไป๋เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร ตวาดด้วยความโกรธแค้น
เขาเดินมาอุ้มร่างของหลิวอิงเอ๋อร์ ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้า