อู๋ไป๋และเสิ่นเทียนจวินถึงกับอึ้งงันไปทั้งคู่
ไอ้ความคิดพัง ๆ แบบนี้ มีแต่สมองขวดหลอดแปลกประหลาดอย่างซีเหมินยุนอี้เท่านั้นที่จะคิดออก
เสิ่นเทียนจวินมองไปที่ซีเหมินยุนอี้ด้วยความโกรธ “ฉันให้อภัยที่นายว่าฉันเป็นหญิงร้ายกาศผู้ทำลายบุรุษก็ได้ แต่ไอ้ความคิดพัง ๆ นี่มันเพื่อจะทำให้เสวียนโม่เฉินโกรธจนตาย หรือเพื่อเอาใจใส่ให้เพื่อนนายได้เปรียบกันแน่?”
“มีทั้งสองอย่าง นายดูไอ้นกโง่ตัวนั้นสิ ทั้งวันทั้งคืนก็โง่เขลาอย่างเดียว นอกจากทำหน้าเท่แล้วไม่ถนัดอะไรเลย ฉันก็กลัวเหลือเกินว่ามันจะอยู่คนเดียวไปจนแก่”
ซีเหมินยุนอี้พูดอย่างจริงจังว่า “ธิดา ไอ้ตัวนั้นถึงจะโง่สักนิด แต่หน้าตาสุดประลัย เธอจับมือเป็นคู่สมรสกับมันก็ไม่เสียเปรียบหรอก”
“แบบนี้ทั้งทำให้เสวียนโม่เฉินโกรธจนตาย ทั้งแก้ปัญหาชีวิตคู่ของเธอกับไอ้นกโง่ได้ในตัว วิธีฉันเนี่ยมันคุ้มค่าทั้งสองทางจริง ๆ”
มุมปากเสิ่นเทียนจวินกระตุก ชี้หน้าซีเหมินอวิ๋นอี้แล้วเอ่ยทีละคำว่า “ไปอยู่ที่ไหนเย็น ๆ ก็ไปอยู่ที่นั่นเลยนะ ถ้ายังกล้าคิดความคิดพัง ๆ แบบนี้อีก ฉันจะสั่งคนจับนายมาลงทัณฑ์ตอน แล้วให้นายจับมือเป็นคู่สมรสกับชิงหลวน แล้วเข้าห้องหอกับมัน”
“……เอ๊ะ!” ซีเหมินยุนอี้รีบบีบขาแนบชิดกัน
อู๋ไป๋ครุ่นคิดสักครู่ แล้วมองไปที่เสิ่นเทียนจวิน “จริง ๆ ฉันว่าไอ้เดียของไอ้โง่ใหญ่ก็ดีไม่เลวนะ”
“เห็นไหม อู๋ก็ว่าวิธีฉันดี แล้วนายจะมีอะไรจะพูดอีก? รีบเตรียมของเลย เข้าพิธีสมรสแล้วเข้าห้องหอได้เลย”
เสิ่นเทียนจวินเกือบโกรธจนตาย จ้องคนทั้งสองแล้วพูดว่า “พวกนายสองคน ไปตายซะ”
“ยังไงเธอก็ต้องแต่งงานสักวัน จะให้คนนอกได้เปรียบ ก็ไม่เห็นจะดีกว่าให้เพื่อนฉันได้เปรียบ หาได้คู่แต่งงานในฝันสมบูรณ์แบบเหมือนเพื่อนฉัน ฉันก็ยินดีแทนเธอด้วยซ้ำ”
เสิ่นเทียนจวินดูหมิ่นว่า “ใครบอกฉันจะแต่งงาน? ฉันคือฮ่องเต้ในอนาคต ไม่มีทางแต่งงานหรอก”
“การแต่งงานของพวกเธอสองคนก็ไม่ได้กระทบตำแหน่งฮ่องเต้ของเธอนี่” ซีเหมินอวิ๋นอี้ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ตอนนั้นเธอก็เป็นฮ่องเต้ของเธอ ชิงหลวนเป็นฮองเฮา เธอก็ยุ่งกับราชการของเธอ เขาก็คลอดลูกให้เธอ……เอ๊ะ ไม่สิ เรื่องคลอดลูกนี่เธอต้องทำเอง”
มุมปากเสิ่นเทียนจวินกระตุกไปมาไม่หยุด