อ๋าวหวงยื่นมือไปควานหาอยู่ในอากาศครู่หนึ่ง แล้วใช้มือจับ ดึงชุดเกราะใบหลิ่วสีแดงเข้มออกมา
“ให้ นี่คือเกราะต้าเย่หงจิน เป็นชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดทั้งชุด ในโลกนี้ไม่เหลืออยู่กี่ชุดที่สมบูรณ์แล้ว”
“หลังจากหยดเลือดรับรู้เจ้านายแล้ว เจ้าสามารถเปลี่ยนรูปทรงได้ตามใจ จะเป็นกระโปรงหรือเสื้อกันหนาวก็ไม่มีปัญหา”
“ร่างกายของเจ้าได้รับการเสริมพลังแล้ว เมื่อสวมชุดเกราะนี้ ไอ้หนูอู๋ไป๋อยากจะใช้ความรุนแรงในครอบครัวก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้”
หลินตั้นจวงดวงตาเป็นประกาย ชุดเกราะนี้สวยเกินไปแล้ว และยังเปลี่ยนได้ตามใจอีก
นางยื่นสองมือรับไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี “ขอบคุณผู้อาวุโส!”
พูดจบก็สวมชุดเกราะไว้บนร่าง แล้วหยดเลือดเพื่อรับรู้เจ้านาย
เลือดหยดหนึ่งกลายเป็นแสงสีแดงแผ่ซ่านไปทั่วเกราะต้าเย่หงจิน
หลินตั้นจวงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตนเองมีสัมพันธ์เชื่อมโยงบางอย่างกับเกราะต้าเย่หงจิน
ใจขยับเล็กน้อย แสงขาวก็พลิ้วไหว
เกราะต้าเย่หงจินบนร่างนางเปลี่ยนเป็นกระโปรงสีขาวนุ่มจริง ๆ เหมือนกับชุดที่นางสวมอยู่เดิมทุกประการ
“นี่มันวิเศษเกินไปแล้ว!”
มือของอ๋าวหวงยังคงควานอยู่ในอากาศ พลางพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “ตื่นเต้นอะไรกันนัก! การเปลี่ยนรูปทรงก็แค่สลักค่ายกลมายาไว้ในชุดเกราะ รอให้อู๋ไป๋เติบโตขึ้นอีกหน่อย เขาก็ทำได้เหมือนกัน”
“ที่มีค่าที่สุดคือตัวเกราะต้าเย่หงจินนี่ต่างหาก ในการจะหล่อชุดเกราะแบบนี้ขึ้นมา วัสดุที่ต้องใช้มันเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการได้”
หลินตั้นจวงอ้าปากค้าง เรื่องเหล่านี้เกินขอบเขตการรับรู้ของนาง