ส่งแขกกลับไปแล้ว เหลือเพียงอู๋ไป๋กับพวกอีกสี่คน
"ฮ่า ๆๆ..."
ซีเหมินอวิ๋นอี้แหงนหน้าหัวเราะลั่น เสียงดังก้องหุบเขา
"เฮียอู๋ คราวนี้สะใจจริง ๆ ชนเผ่าต่างถิ่นคงไม่กล้าเล่นตุกติกอีกแล้ว"
แต่อู๋ไป๋กลับไม่คิดเช่นนั้น "พวกมันเป็นสัตว์ป่านกเขา ยังต่างจากมนุษย์ ถ้าเราปราบพวกมันให้ราบคาบไม่ได้ ก็อย่าคิดว่าจะทำให้มันว่านอนสอนง่ายเลย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้กลอกตา "หา? พวกมันยังกล้าทำตุกติกอีกเหรอ?"
"ต้องมีแน่" อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ ก่อนพูดต่อว่า "แต่ช่วงนี้คงไม่กล้าหรอก"
"แล้วต่อไปเราควรทำอะไร?"
อู๋ไป๋ครุ่นคิดพลางพูดว่า "รอดูท่าที ดูสิว่าฝูงสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณพวกนี้จะถอยออกจากเขาใหญ่ลำน้ำดัง ถ้ำสวรรค์แดนมงคลหรือเปล่า"
"ถ้าถอยก็ดีไป แต่ถ้ายังไม่ถอย เราก็ต้องไปเยี่ยมถึงถ้ำเอง"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พยักหน้าน้อย ๆ แล้วเดินมายื่นมือให้อู๋ไป๋
"อะไร?"
"แบ่งของไง นายน่ะมีสมุนไพรชั้นยอดเป็นหมื่นต้น ใครเห็นก็มีส่วน" ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดอย่างถือสิทธิ์
อู๋ไป๋กลอกตา "วางใจได้! ไม่มีทางเอาเปรียบแน่"
"ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย พี่น้องแท้ ๆ ก็ต้องคิดบัญชีให้ชัด"
ก่อนหน้านี้ อู๋ไป๋ยิงธนูทีละตัว ปราบสัตว์ดุร้ายและสัตว์โบราณไปได้ไม่น้อย
ซีเหมินอวิ๋นอี้จ้องซากสัตว์พวกนั้นแล้วพูดว่า "เฮียอู๋ เราหาอะไรกินกันก่อนค่อยลงเขาไหม"
อู๋ไป๋พยักหน้า ไม่ขัด
ไม่นาน ไฟก็ลุกโชน
พวกเขาล้อมวงรอบกองไฟ ใช้กิ่งไม้เสียบเนื้ออสูรดุร้ายมาย่าง