อู๋ไป๋แปลงโฉมเสร็จ ก็กำชับซีเหมินอวิ๋นอี้และพรรคพวกอีกครั้ง ให้ซ่อนตัวไว้ ห้ามปรากฏตัวเด็ดขาดหากเขายังไม่ส่งสัญญาณ
จากนั้น เขาเอามือไพล่หลัง เหยียบอากาศว่างเปล่า มุ่งตรงสู่ยอดเขาเทียนซ่า
ยอดเขาเทียนซ่านี้สูงหลายพันเมตร เปรียบดั่งกระบี่ค้ำฟ้าทิ่มทะลวงเมฆา
พลังจิตกวาดตรวจ
อู๋ไป๋พบทางเข้าในเวลาอันรวดเร็ว
เขาเคลื่อนตัวมุ่งสู่ทางเข้า
“ใครน่ะ หยุดก่อน”
ตรงทางเข้าบริเวณเนินเขา มีคนกลุ่มหนึ่งบินเข้ามา
หัวหน้ากลุ่มเป็นชายชราผมและเคราขาวโพลน ระดับพลังเซียนทองขั้นต้น
แต่อู๋ไป๋ไม่สนใจเขา จ้องมองทางเข้าแล้วพึมพำกับตัวเอง “มีเขตอาคมจริงด้วย เป็นเขตอาคมของค่ายกลระดับสิบ แม้จะผ่านการกัดกร่อนของกาลเวลา แต่ก็ยังมีพลังระดับแปด ไม่แปลกที่ไม่มีใครเข้าไปได้”
“ดูเหมือนสุสานเซียนราชานี้จะมีวาสนากับข้า”
อู๋ไป๋พูดจบ ก็บินตรงเข้าสู่ทางเข้า
“ข้าบอกให้หยุด ได้ยินไหม”
ชายชราตวาดลั่นด้วยความโกรธ
ทั้งห้าคนยืนเรียงแถวหน้ากระดานขวางอู๋ไป๋ไว้
อู๋ไป๋มีแววตาเรียบเฉย มองอีกฝ่ายด้วยท่าทีหยิ่งยโส “บังอาจนัก กล้าขวางทางข้า”
สิ้นเสียง เขาไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายพูดอะไรเลย ยกฝ่ามือฟาด ปราณแท้จริงหลั่งไหลดั่งคลื่น
แรงกดดันสะพรึงกลัวพุ่งเข้าใส่ ห้าคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก ร่วมกันลงมือต้านรับ
“ตูม!”
พายุโหมกระหน่ำ
ทั้งห้าถูกแรงสะท้านจนกระอักเลือดปลิวกระเด็น
“มดปลวกกระจ้อยร่อย ยังคิดขวางทางข้า หาที่ตาย”
อู๋ไป๋ส่งเสียงเหยียดเย็นชา แล้วตรงดิ่งสู่ทางเข้า
ชายชรามองด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ไม่กล้าห้ามปรามอีก
เขาหยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ วางที่ปากแล้วเป่า เสียงหวีดแหลมดังขึ้นทันที
ชั่วพริบตา เสียงอากาศแตกกระจายดังเป็นระลอก
บนยอดเขาลูกอื่น ๆ สี่ลูก มีเงาร่างวูบไหว หลายสิบคนพุ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว
แต่อู๋ไป๋กลับไม่แยแส มาถึงทางเข้าแล้วก็ตรวจสอบเขตอาคม
“ข้า...”
“ไสหัวไป สุสานเซียนราชานี้ข้าเอาแล้ว”
ชายวัยกลางคนที่สวมมงกุฎหยกและเสื้อคลุมแพรปักลายเพิ่งจะเอ่ยปาก ก็ถูกอู๋ไป๋ขัดจังหวะอย่างไม่ไว้หน้า
ชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความโกรธ
เขาชื่อหลิงจวี่ เป็นเจ้าสำนักฉุนหยางจง ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาเช่นนี้มาก่อน