อู๋ไป๋รู้สึกแย่ไปหมด เขาอยากประมือกับหยวนเหิง แต่ไม่อยากเป็นจอมยุทธ์คลั่งบ้าอะไรนั่น
ชื่อบ้านี่มันอะไรกัน พอบอกใครไปคงถูกขำจนฟันร่วง
"ไม่สู้แล้ว"
อู๋ไป๋ตัดสินใจล้มเลิก
หยวนเหิงชะงัก ถามด้วยความสงสัย "ทำไม หรือเจ้าหวั่นเกรง?"
"เปล่า ข้าแค่ไม่อยากเป็นจอมยุทธ์คลั่งบ้า ขายหน้าไม่ไหว"
อู๋ไป๋หันหลังจะเดินหนี
"ไอ้หนู จะหนีไปไหน รับหมัดข้าสักที"
หยวนเหิงที่ยืนห่างอู๋ไป๋กว่าสิบกว่าเมตร พริบตาเดียวก็ปรากฏตัวตรงหน้า พร้อมหมัดที่ซัดเข้ามา แรงลมหมัดอันน่าสะพรึงพัดเสื้อผ้าอู๋ไป๋กระพือดังเปรี๊ยะ แก้มเจ็บแปลบ
อู๋ไป๋กำหมัดทั้งสองแน่น ลายดำประหลาดบนผิวหนังกะพริบวาบ
ซัดหมัดเดียวออกไป พลังหมัดพลุ่งพล่าน
"ปัง!"
ทั้งสองปะทะหมัดกันเต็มแรง แรงลมหมัดน่าสะพรึงสะเทือนอากาศจนแปรปรวน เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น พื้นดินแตกระแหง
อู๋ไป๋กระเด็นลอยออกมา มือขวาสั่นเล็กน้อย
พลังหมัดแข็งแกร่งยิ่งนัก
หยวนเหิงประหลาดใจอย่างมาก กล่าวด้วยความตกตะลึง "ไอ้หนู ฝีมือไม่เบานี่ รับหมัดข้าอีกสักดอก"
สิ้นเสียง ก็พุ่งเข้าหาอู๋ไป๋ราวสายฟ้าแลบ หมัดห่อหุ้มด้วยลมปราณภายในอันเข้มข้น ซัดออกมาพร้อมเสียงอากาศแหวกดังน่าสะพรึง ดังกัมปนาทสะท้านฟ้า
อู๋ไป๋หรี่ตา จิตสู้พลุ่งพล่านขึ้นมา
กำหมัดขวาแน่น ลายประหลาดบนผิวหนังปรากฏขึ้น หมัดเดียวดังสนั่น พลังหมัดไร้เทียมทาน พลังหมัดอันน่าสะพรึงกลับซ้อนทับเป็นชั้น ๆ ราวกับคลื่นยักษ์ถาโถมเข้าใส่หยวนเหิง