"ก็ได้ จะให้แกตายตาหลับ" ซีเหมินอวิ๋นอี้แสยะยิ้ม "ข้าคือบุตรแห่งสวรรค์ ซีเหมินอวิ๋นอี้"
ถานฮ่าวคุนนึกครุ่นคิด รู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหู
ทันใดนั้น ดวงตาเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
ซีเหมินอวิ๋นอี้ย่ามใจ "ดูท่าเจ้าจะรู้จักข้า"
"จอมยุทธ์จักรพรรดิอู๋ไป๋ เจ้าเป็นคนของอู๋ไป๋?"
รอยยิ้มบนใบหน้าซีเหมินอวิ๋นอี้ค่อยๆ แข็งค้าง เขากัดฟันกรอด ไอ้สารเลวนี่ พูดอะไรว่าเขาเป็นคนของอู๋ไป๋?
บุตรแห่งสวรรค์อย่างเขาเป็นรองจอมยุทธ์จักรพรรดิตรงไหน?
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเสีย "ใช่แล้ว ข้าคือบุตรแห่งสวรรค์ซีเหมินอวิ๋นอี้ ผู้มีชื่อเสียงทัดเทียมจอมยุทธ์จักรพรรดิ"
ทว่า ถานฮ่าวคุนกลับไม่สนใจเขา สายตาหวาดกลัวจับจ้องไปที่อู๋ไป๋ซึ่งลอยอยู่กลางอากาศเหนือหัวซีเหมินอวิ๋นอี้ พลางพูดเสียงสั่น
"เขา... เขาคือจอมยุทธ์จักรพรรดิ?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ "..."
"เฮ้ย ให้เกียรติฉันบ้างได้ไหม? บุตรแห่งสวรรค์อย่างฉันไม่คู่ควรหรือไม่เจ๋งพอรึไง?"
ถานฮ่าวคุนตื่นตระหนกสุดขีด "จอมยุทธ์จักรพรรดิมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
หลังจากศึกภูเขาฉีอวิ๋น อู๋ไป๋กดดันเหล่ายอดฝีมือ ข่มขวัญเผ่าพันธุ์ต่างแดน สังหารขั้นเทพไปไม่น้อย ทำให้ชื่อเสียงของเขาพุ่งถึงขีดสุด
หากรู้แต่แรกว่าคนผู้นี้คือจอมยุทธ์จักรพรรดิ ต่อให้มีร้อยชีวิตเขาก็ไม่กล้ามายั่วยุ
ซีเหมินอวิ๋นอี้หงุดหงิด หันไปมองอู๋ไป๋ แล้วเบ้ปาก "มีอะไรนักหนา ก็แค่หน้าตาดีกว่าฉันนิดหน่อยไม่ใช่รึไง?"