ตอนเห็นปลามังกรดิ้นรนกำลังจะพุ่งลงทะเลสาบ เทาจื่อเชียนไม่แคร์เพื่อนที่บาดเจ็บเลย ยกมือฟาดหนึ่งฝ่ามือ พลังปราณรุนแรงปักปลามังกรจมลึกลงไปในพื้นดิน
ใครจะไปคิดว่ามันดิ้นตัวหนึ่งกลับพุ่งทะยานออกจากพื้นมาได้อีก
ใบหน้าเทาจื่อเชียนเย็นเยียบ ดึงดาบยาวออกมาฟันออกไปหนึ่งดาบ
เสียง 'โป๊ะ' ดังขึ้น ปลามังกรถูกฟันออกเป็นสองท่อนทันที
ปลามังกรตายแล้ว แต่สิ่งที่ไหลออกมาไม่ใช่เลือด หากเป็นของเหลวใสที่มีกลิ่นหอม
เทาจื่อเชียนไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป พุ่งตัวล้มลงไปบนพื้นแบบหมาเจริญอาหาร แล้วเลียของเหลวใสนั้นทันที
คนอื่น ๆ รวมทั้งหนุ่มที่มือบาดเจ็บก็พุ่งตามไปเลียของเหลวนั้น บางคนหยิบศพปลามังกรขึ้นมาบีบแรง ๆ อยากบีบออกมาได้สักอีกไม่กี่หยด
กลุ่มคนนี้เหมือนหมาเถื่อนที่พากันปกป้องกิน
อู๋ไป๋กับพวกสี่คนฝั่งตรงข้ามดูจนตาค้าง
"……เฮ้ย ผมเปิดตากว้างเลยแหละ แม้แต่หมาเถื่อนพุ่งกินอาหารยังไม่ถึงขั้นนี้เลยมั้ง?"
ใบหน้าของเสิ่นเทียนจวินเย็นลงอีกส่วน "ต่อหน้าผลประโยชน์ คนก็ไม่ใช่คนอีกต่อไป นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันยอมเดินทางไปด้วยกันกับพวกแก"
"หมายความว่ายังไง?" ซีเหมินยุนอี้ถามด้วยความไม่เข้าใจ
เสิ่นเทียนจวินยิ้ม "พวกแกสามคนต่างกันติดนิสัยไม่ดีกันคนละแบบ แถมยังไม่ใช่น้อย ๆ ด้วย แต่กลับเป็นนิสัยไม่ดีนี่แหละที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าพวกแกเป็นคนมีเลือดเนื้อจริง ๆ"
"พวกแกทำผิดพลาดได้ และก็ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อกันและกัน"
ซีเหมินยุนอี้บ่นพึมพำ "ฟังดูเหมือนกำลังชมพวกเราอยู่เนอะ?"
เสิ่นเทียนจวินขยิบตาขวับให้เห็นชัด ๆ