นานทีเดียวยิ่งเยี่ยอู๋จี๋ถึงค่อย ๆ เอ่ยปาก จ้องเขม็งไปที่อู๋ไป๋: "รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?"
"ท่านเยี่ยไม่ได้ยินชัดหรือ? ข้าอยากให้เจ็ดจอมมารหลีกทางให้ผู้เหมาะสม"
"ตูมมม!"
ไอมารน่าสะพรึงไหลเวียนรอบตัวยิ่งเยี่ยอู๋จี๋ บีบอัดจนมิติโดยรอบดังก้องไม่หยุด
"ใจกล้านัก กล้าดูหมิ่นเจ็ดจอมมาร อยากตายแบบไหน?"
อู๋ไป๋ยิ้มบาง ๆ : "ข้าไม่เคยคิดตาย และท่านก็ฆ่าข้าไม่ได้"
"งั้นหรือ?" ยิ่งเยี่ยอู๋จี๋ยิ่งปล่อยไอออกมาน่าพรั่นพรึงกว่าเดิม
อู๋ไป๋ตอบเรียบ ๆ : "ท่านเยี่ย นี่คิดจะลงมือ?"
"ไม่ใช่ ฆ่าเจ้า"
อู๋ไป๋หัวเราะเบา ๆ : "อย่าเพิ่งรีบ ท่านเยี่ยช่วยตอบข้าสักข้อได้ไหม?"
ยิ่งเยี่ยอู๋จี๋เอ่ยเสียงทุ้ม: "ว่า"
"แดนมารทมิฬนี่ เป็นของตระกูลอ๋อง หรือของตระกูลจักรพรรดิ?"
ยิ่งเยี่ยอู๋จี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ของตระกูลจักรพรรดิอยู่แล้ว"
"งั้นก็ดี"
"ดีตรงไหน?"
อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ : "ถ้าตะวันตกร้างมีตระกูลจักรพรรดิปรากฏ เจ็ดจอมมารที่เป็นตระกูลอ๋อง ควรหลีกทางให้ผู้เหมาะสมหรือไม่?"
ยิ่งเยี่ยอู๋จี๋หรี่ตาลงเล็กน้อย
ทุกคนได้ยินคำพูดของอู๋ไป๋ สีหน้าเปลี่ยนไปมาก
"ท่านเยี่ย ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลยนะ?"
ยิ่งเยี่ยอู๋จี๋หางตากระตุก นิ่งเงียบไม่ตอบ
คำนี้ตอบส่ง ๆ ไม่ได้
"ฮ่า ๆ ๆ ..." อู๋ไป๋หัวเราะเสียงดังขึ้นกระทันหัน พลางว่า: "ท่านเยี่ยพูดดี! นี่คือแดนมารทมิฬของตระกูลจักรพรรดิ เจ็ดจอมมารเป็นตระกูลอ๋อง ชิงรังนกกาเหว่ามานานขนาดนี้ เมื่อตระกูลจักรพรรดิปรากฏ เขาก็ควรหลีกทางให้ผู้เหมาะสม"
ยิ่งเยี่ยอู๋จี๋สีหน้าบูดบึ้งทันที เขาเคยพูดคำนี้ตอนไหน?