"ไอ้แก่ แกคิดจริง ๆ เหรอว่าผู้แข็งแกร่งขั้นเทพจะไร้เทียมทาน? เดี๋ยวจะทำให้แกเห็น ต่อให้เป็นขั้นเทพ ก็ยังเป็นแค่ขยะดี ๆ นี่เอง"
ซีเหมินอวิ๋นอี้แสยะยิ้ม
สองวันมานี้เขาแทบบ้าอยู่ในที่กักขัง อยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยสาวสวย แต่กลับเหมือนติดคุก ทำให้เขาอัดอั้นเต็มอก ในที่สุดก็ได้ระบายเสียที
ถานฮ่าวคุนมองไปที่เจียงอิ้งเยว่แล้วหัวเราะเหี้ยม: "ดีมาก ที่แท้ก็เชิญผู้แข็งแกร่งขั้นเทพมาคุมเชิง มิน่าถึงได้มีความมั่นใจขนาดนี้?"
จากนั้นเขาก็ชี้นิ้วไปที่ซีเหมินอวิ๋นอี้: "แต่ว่า แกคิดจริง ๆ หรือว่าไอ้เด็กใหม่อย่างเขาจะหยุดข้าได้? คิดว่าเขาเพิ่งเข้าสู่ขั้นเทพได้ไม่นานรึไง?"
"เรื่องอาวุโส เรื่องประสบการณ์ เขาไม่มีทางสู้ข้าได้"
เจียงอิ้งเยว่หัวเราะเย็น: "ถานฮ่าวคุน หวังว่านายจะจำคำพูดของตัวเองไว้นะ อย่าตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อทีหลังก็แล้วกัน"
ถานฮ่าวคุนจ้องซีเหมินอวิ๋นอี้แล้วขู่: "ไอ้หนู ข้าเตือนอย่ามายุ่งกับเรื่องน้ำขุ่นนี้ ออกไปเสียตอนนี้ ข้าผู้นำสำนักจะไม่ถือสา"
"โอ๊ยตาย!" ซีเหมินอวิ๋นอี้มองพวกอู๋ไป๋: "พวกนายเห็นไหม เขาขู่ฉันล่ะ"
"ไอ้แก่ วันนี้ท่านปู่จะสั่งสอนนายให้รู้จักโตเสียบ้าง"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ประสานสายตาสงบนิ่ง ตบฝ่ามือกลางอากาศใส่ถานฮ่าวคุนไปหนึ่งฉาด
ฝีมือดีจากก้นกุฏิ ลงมือก็รู้เลยว่าเป็นยังไง?
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตบฝ่ามือกลางอากาศ ถานฮ่าวคุนรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงพลังลมปราณที่พัดปะทะหน้า จนแก้มแทบแสบ