อู๋ไป๋ชินกับคำพูดเพ้อเจ้อของไอ้โง่ซีเหมินแล้ว ไม่มีอารมณ์ฟังเขาพล่าม
เขาเดินไปดับกองไฟ แล้วบอกว่า “ไปกันเถอะ”
“ไปไหน?” ซีเหมินอวิ๋นอี้ถาม
อู๋ไป๋ตอบ “ไปวังมังกรอัคคี ส่งมู่มู่กลับก่อน ไม่งั้นตาแก่หยวนต้องเป็นห่วงแย่ ตาแก่คนนี้หวงศิษย์คนนี้มาก”
กลุ่มคนลงเขามาที่เมือง
เมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากมารวมตัวที่เมืองเทียนฉี สร้างความวุ่นวายให้กับความสงบเรียบร้อยของเมืองมาก
ตอนนี้ผู้ฝึกยุทธ์ถอนกำลังไปหมดแล้ว เมืองเทียนฉีก็กลับมาเงียบสงบเหมือนเดิม
อู๋ไป๋จองตั๋ว กลุ่มคนไปถึงสนามบิน มุ่งหน้าสู่เมืองหลวง
บ่ายสองกว่า ทั้งหมดก็มาถึงวังมังกรอัคคี
“ทะลวงขั้นแล้ว?”
ในท้องพระโรงวังมังกรอัคคี เสียงดังของหยวนเหิงดังออกมานอกตำหนัก
หยวนเหิงตื่นเต้นเดินวนรอบเหลยมู่มู่ สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า “ออกไปข้างนอกครั้งเดียวก็ทะลวงขั้น สมกับเป็นศิษย์คนโปรดของข้า พรสวรรค์แบบนี้ไม่มีใครเทียบได้”
ตอนชมเหลยมู่มู่ ก็ไม่ลืมยกตัวเองไปด้วย
ทำให้ซีเหมินอวิ๋นอี้ที่ชอบยกยอตัวเองอยู่แล้วแอบทำปากยื่น ตาแก่หน้าไม่อายคนนี้ สงบเสงี่ยมเหมือนข้านายน้อยซีเหมินหน่อยไม่ได้หรือไง?
เหลยมู่มู่รู้สึกเขินนิดหน่อย อาจารย์ไม่ถ่อมตัวเลยจริง ๆ
“อาจารย์ ที่ข้าทะลวงขั้นได้ ก็เพราะพี่อู๋ไป๋กับพี่ใหญ่ซีเหมิน”
ซีเหมินอวิ๋นอี้โบกมือ “เฮ้อ คนครอบครัวเดียวกันไม่ต้องพูดสองความ เรื่องที่ควรทำ”