วันรุ่งขึ้น
ไป๋อู๋ฉางพาอู๋ไป๋เดินทางมายังถ้ำสำนักนั้นอีกครั้ง และได้พบกับผู้คุมวิญญาณ
อู๋ไป๋แสดงท่าทีหยิ่งผยองเย็นชา มองเขาตรง ๆ อย่างไร้ความรู้สึก
"ท่านเสินลั่ว"
ใบหน้าฝืด ๆ ของผู้คุมวิญญาณดันรอยยิ้มออกมาได้อย่างยากเย็น ท่าทีที่มีต่ออู๋ไป๋ก็เคารพนอบน้อมขึ้นมาก
อู๋ไป๋เดาในใจได้คร่าว ๆ แล้วว่าเพราะอะไร
ดูเหมือนผู้คุมวิญญาณคนนี้จะตรวจสอบตัวตนของเขามาแล้ว
อู๋ไป๋ไม่กลัวการตรวจสอบ เพราะตัวตนของเสินลั่วมีอยู่จริง
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจก็คือ อีกฝ่ายตรวจสอบได้ชัดเจนภายในเวลาเพียงหนึ่งวันได้อย่างไร?
อู๋ไป๋ถามขึ้นอย่างเย็นชา
"ครบหนึ่งวันแล้ว"
ผู้คุมวิญญาณเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหลมสูงว่า
"คำถามของท่านเสินลั่ว ข้า... เอ่ย ผมมีคำตอบแล้ว"
อู๋ไป๋ไม่พูดอะไร เพียงมองเขาอย่างเย็นชา
ผู้คุมวิญญาณกล่าวว่า "สิ่งที่ท่านถามถึงคือหมอกมืดไท่ฉู่ สิ่งนั้นไม่ได้มีเฉพาะในแดนเทพ แต่มาจากจักรพรรดิแห่งความมืด"
"หมอกมืดไท่ฉู่ในแดนเทพเอง ก็มีความเกี่ยวข้องกับจักรพรรดิแห่งความมืดเช่นกัน"
คิ้วเรียวของอู๋ไป๋ขมวดขึ้นเล็กน้อย
เช่นนั้นแล้ว หมอกมืดไท่ฉู่บนภูเขาเฟิ่งหมิงในครั้งนั้น คือฝีมือของแดนเทพ หรือของจักรพรรดิแห่งความมืดกันแน่?
ถ้าไม่ได้มีเยี่ยนอู๋ซวงอยู่ตรงนั้นพอดี พวกเขาคงถูกกวาดล้างจนไม่เหลือใครแล้ว
เขาต้องไขความจริงข้อนี้ให้ได้
อู๋ไป๋เอ่ยอย่างไร้ความรู้สึก "ผมขอพบจักรพรรดิแห่งความมืดได้หรือไม่?"
ผู้คุมวิญญาณตอบว่า "จะมีโอกาสแบบนั้น"
ดวงตาของอู๋ไป๋แลบวาบ คิ้วขมวดเล็กน้อย แล้วถามว่า "ช่วยส่งผมไปภูมิเซียนได้ไหม"
ผู้คุมวิญญาณยิ้ม "ได้แน่นอน!"