ซากศพกองเป็นภูเขา
"ตึง..."
เพลิงอัคนีสามพันสายอันน่าสยองพวยพุ่งออกมา ในชั่วพริบตาก็เผาซากศพที่กองสุมเป็นภูเขาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
จากนั้นอู๋ไป๋ก็สั่งการว่า "ทุกคนเข้าไปในเมืองช่วยคน ถ้าเจอพวกเผ่าหิมะ ฆ่าทิ้งเลย"
คนกว่า 100 คนพุ่งเข้าไปในเมืองเริ่มช่วยเหลือผู้คน
อู๋ไป๋พาเสียวกวายบุกตรงไปยังที่ว่าการประมุขเมือง
ระหว่างทางที่เดินเข้ามา เห็นศพเกลื่อนกลาดไม่น้อย คงเป็นฝีมือซีเหมินหยุนอี้ทั้งนั้น
ญาณกวาดผ่านไปทั่ว อู๋ไป๋ก็พบตัวซีเหมินหยุนอี้ได้อย่างรวดเร็ว
เขากับเสียวกวายรีบรุดไปที่ตำหนักหลังหนึ่ง
ซีเหมินหยุนอี้บีบคอคนหนึ่งจากเผ่าหิมะด้วยมือเดียว แล้วยกแกแขวนไว้กลางอากาศ
"พูดมา ห้องสมบัติอยู่ที่ไหน?"
อู๋ไป๋ขบขันใจ โอ๊ย ไอ้เพื่อนนี่มันยังหาห้องสมบัติไม่เจอเลยนี่นา
อีกฝ่ายถูกบีบจนลูกตาเกือบหลุดโพล้งเปล่ง พูดออกมาอย่างยากเย็นว่า
"ฉัน...ฉันไม่รู้จริง ๆ"
"งั้นเก็บแกไว้ทำไม?"
กร๊วกเสียงหนึ่ง ซีเหมินหยุนอี้บีบคออีกฝ่ายขาดสะบ้านทันที
โยนศพลงพื้น แล้วบ่นพึมพำว่า "ต้องรีบหาให้เจอ ถ้าไอ้เฒ่าอู๋เฮงซวยนี่ตามมาถึง ก็ไม่มีส่วนของฉันแล้ว"
อู๋ไป๋ "......"
"ไอ้โง่!"
หลังซีเหมินหยุนอี้ขยับแข็งค้าง หันมามอง ยิ้มได้น่าดูเหมือนคนอกหัก
"อู๋เฒ่า ตะกี้ฉันพูดอะไร นายไม่ได้ยินใช่ไหม?"
อู๋ไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย "นายว่าล่ะ?"
"ไอ้โง่ ดูท่านายมาด่าหลังหลังฉันไม่ใช่น้อยเลยสินะ"
"ไม่มี ไม่มีแน่นอน... ตะกี้ฉันแค่พูดพลาดไปเอง เอาเป็นว่าตะกี้ฉันปล่อยตดหนึ่งครั้งก็แล้วกัน"
อู๋ไป๋กำลังจะเปิดปาก ซีเหมินหยุนอี้ก็เตะซากศพบนพื้นพุ่งเข้าปาเข้าหาเขา
อู๋ไป๋สะบัดตัวหลบ
ซีเหมินหยุนอี้หนีไปไกลแล้ว
"ไอ้เพี้ยนนี่"
อู๋ไป๋ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
"เสี่ยวกวย หาห้องสมบัติ"
เสียวกวายพยักหน้าน่ารัก ๆ
อู๋ไป๋บินขึ้นหลังคา ญาณกวาดผ่านไปรอบด้าน ทุกสิ่งภายในรัศมีหลายพันเมตรปรากฏชัดเจนในสมองของเขา
เห็นซีเหมินหยุนอี้เดินเข้าไปในศาลาใหญ่หลังหนึ่ง เข้าครั้งนี้เคาะ ครั้งนั้นเคาะ
ซีเหมินหยุนอี้ค้นหาอย่างตั้งใจสุด ๆ
"ตุก ๆ ๆ..."
ซีเหมินหยุนอี้เคาะกำแพง แล้วหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ
หลังกำแพงนี่ว่างเปล่า