ท่ามกลางแสงจันทร์ อู๋ไป๋มองเห็นชายคาโผล่ออกมาจากป่าไผ่บนเกาะ
ใครอาศัยอยู่บนเกาะนี้กันนะ?
จะเป็นตั้นจวงหรือเปล่า?
ขณะที่อู๋ไป๋กำลังคาดเดา จู่ ๆ กลิ่นอายดุดันก็พุ่งตรงมาทางเขา
อู๋ไป๋เก็บกลิ่นอายของตัวเอง ก้มมองดู อดตกใจไม่ได้
ให้ตายสิ... นี่มันเสือโคร่งความยาวเกือบสามเมตร ปากกว้างเขี้ยวโง้ง ดวงตาแดงฉานเป็นประกาย หนังเงางามดุจแพรไหมส่องประกายนวลเรืองใต้แสงจันทร์
คงเป็นราชันย์พยัคฆ์ของเจ้าตำหนักเก้านั่นเอง
มิน่าถึงเขมือบเสือโคร่งธรรมดาเป็นชิ้น ๆ ได้สบาย มันตัวใหญ่กว่าเสือทั่วไปมาก ต่อให้อยู่ไกลก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างมันได้
ขาทั้งสี่ที่ราวกับเสาของราชันย์พยัคฆ์ย่ำพื้นแทบไร้สุ้มเสียง ร่างกายมหึมาส่ายไปมาอย่างสบายอารมณ์
พลันมันก็หยุดชะงัก หัวโตเริ่มชะงักเป็นจังหวะ ราวกับกำลังดมกลิ่น
อู๋ไป๋ตัวเกร็งทันที ไอ้ตัวนี้ระบบดมกลิ่นดีมาก ตัวเขามีกลิ่นเหล้า จะถูกพบเข้าหรือเปล่า?
ราชันย์พยัคฆ์สูดดมฟุดฟิด แล้วเดินมาตรงต้นไม้ที่อู๋ไป๋ซ่อนตัว เดินวนไปมา
อู๋ไป๋เตรียมลงมือแล้ว เขาสามารถกำจัดเจ้าเสือโคร่งได้อย่างเงียบกริบ แต่ถ้าราชันย์พยัคฆ์ตายขึ้นมา ต้องดึงดูดความสงสัยแน่
แต่ถ้าเจ้าราชันย์พยัคฆ์ค้นพบเขาจริง ๆ เขาก็คงต้องปล่อยเลยตามเลย
ใครจะรู้ ตอนที่อู๋ไป๋กำลังตึงเครียด จู่ ๆ ก็มีเสียงน้ำไหลดังฉี่ฉ่า
อู๋ไป๋: "..."
บัดซบ... เจ้าตัวนี้มาฉี่รดตรงโคนไม้เนี่ยนะ
มันวนต้นไม้อยู่นาน สรุปว่ากำลังตัดสินใจว่าจะปลดทุกข์ท่าไหน