อู๋ไป๋หันไปมองเสี่ยวชิง ไอ้นี่มันพูดจาเก่งขึ้นทุกวันจริง ๆ
เขามองไปที่ชายหนุ่ม "ไปกันได้แล้ว"
แต่ใบหน้าของชายหนุ่มกลับไม่มีแม้แต่ความตื่นตระหนกนิดเดียว เขาชี้ไปที่แก้วสุราสามแก้วตรงหน้าอู๋ไป๋ "สุราเทใส่แก้วพร้อมแล้ว ดื่มเสร็จค่อยคุยกันก็ไม่ช้าหรอก"
อู๋ไป๋มองไปที่ขวดสุราข้างมือชายหนุ่ม "ดื่มเก่งนะเรา สุราแบบนี้ไม่ใช่ถูก ๆ นะ"
"ผมว่าคุณน่าจะรู้แล้วว่าที่นี่เป็นกิจการของครอบครัวภรรยาผม รบกวนช่วยจ่ายค่าสุราด้วยครับ"
ชายหนุ่มยืนอยู่อย่างใจเย็น โบกมือเบา ๆ เสียงดังก๊องแก๊ง
แผ่นทองคำเป็นสิบกว่าแผ่นเด้งดึ๋งไปมาบนโต๊ะ
"พอไหม?"
อู๋ไป๋หมุนจานหมุน แล้วหยิบแผ่นทองคำขึ้นมาชั่งน้ำหนัก หนักไม่เบาเลยนี่
"พอ"
ชายหนุ่มยิ้ม "งั้นแก้วนี้ดื่มได้หรือยัง?"
"ผมดื่มสุราไม่เก่ง งั้นก็ขอไม่ดื่มแล้วกัน" อู๋ไป๋มองเขาแล้วยิ้ม "เรารีบเข้าเรื่องกันดีกว่า ผมยุ่งมาก"
ชายหนุ่มจิบสุราเบา ๆ แล้วยิ้ม "ผมรู้จักชื่อคุณ แล้วคุณไม่สงสัยชื่อกับตัวตนของผมเลยหรือ?"
"ผมรู้ว่าพวกคุณมาจากแดนเทพ"
ดวงตาของชายหนุ่มหดตัวอย่างรุนแรง "อู๋ไป๋ คุณไม่ธรรมดาจริง ๆ สืบตัวตนผมเจอเร็วขนาดนี้"
"ใคร ๆ ก็มีเพื่อนกันทั้งนั้น"
"ได้! ตอนนี้คุณมีสิทธิ์รู้ชื่อผมแล้ว ผมชื่อ..."
อู๋ไป๋ยกมือโบก ๆ ตัดบทเขา "ผมไม่สนใจชื่อของคนตาย"
"เฉิงอู๋เหวย นั่นคือชื่อผม ผมต้องให้คุณตายอย่างรู้เรื่อง ชีวิตของคุณเป็นของผม"
"อ้อ ถึงครั้งก่อนที่คุณรอดมาได้ ก็นับว่าคุณโชคดีเท่านั้น ครั้งหน้า คุณไม่มีทางรอดแน่นอน"
เฉิงอู๋เหวยยิ้มอย่างอ่อนโยน เอ่ยเสียงเบาหวิว
อู๋ไป๋มองเขา "แผนการครั้งก่อนก็แยบยลจริง ผมก็หลงกลจริง แต่คุณไม่มีโอกาสใช้กลอุบายรอบสองอีกแล้ว"
"งั้นเหรอ?" เฉิงอู๋เหวยยิ้มอย่างมั่นใจ "ผมว่ามีนะ เพราะคุณไม่ฉลาดอย่างที่ผมคิด"
"อู๋ไป๋ ลาก่อน! หวังว่าครั้งหน้าจะมีคนมาช่วยคุณอีกนะ ไม่งั้นคุณตายแน่"
คำยังไม่ทันจบ เฉิงอู๋เหวยก็ปล่อยยันต์ออกมาหนึ่งใบ
ยันต์ลุกไหม้เอง แปรเปลี่ยนเป็นช่องทางหนีทันที
"อู๋ไป๋ คุณทำได้แค่จ้องดูผมจากไปเท่านั้น"
เฉิงอู๋เหวยพูดอย่างเย่อหยิ่ง