อู๋ไป๋รีบประสานมือขึ้นคาถา ตรึงร่างเสี่ยวชิงกับอีกสองคนเอาไว้ ช่วงเวลาฝึกตั้งธรรมที่สุดห้ามถูกรบกวน
“เปรี้ยง!”
อู๋ไป๋เพิ่งทำเสร็จ ลิงพายุหิมะก็พุ่งชนเรือเทพยานอย่างรุนแรง
พลังสยองขวัญบีบให้ผนังม่านพลังกั้นปรากฏรอยแตก เรือใหญ่กระเด็นหมุนคว้างออกไป
อู๋ไป๋ต้องออกแรงยับเยียวยาไม่น้อยกว่าจะหยุดเรือใหญ่ให้นิ่งได้
โชคดีที่ลิงพายุหิมะบินไม่เป็น มันร่วงจากอากาศลงไป คำรามทุ้มดังกึกก้องเหมือนฟ้าผ่าใส่เรือเทพยานกลางเวหา จากนั้นก็ไม่ได้โจมตีต่อ แต่วิ่งตามกองทัพลิงพายุหิมะไปเสีย
อู๋ไป๋มองไปที่เสี่ยวชิงกับอีกสองคน ดีที่พวกเขาไม่โดนกระทบกระเทือนอะไร
คนที่หนีไปกลุ่มนั้นทำอะไรกัน? ถึงได้ดลใจให้กองทัพลิงพายุหิมะออกลาดตระเวน?
ความสงสัยผุดขึ้นในใจอู๋ไป๋
เขาทวีความแน่นหนาให้ม่านพลังกั้นบนเรือใหญ่อีกชั้น แล้วจากเรือเทพยานไป พุ่งตรงไปยังกองทัพลิงพายุหิมะ
ลิงพายุหิมะวัยเต็มวัยกว่าสิบตัวไหลท่วมไปเหมือนน้ำท่วม ที่ซึ่งมันผ่านไปคือความเละเทะพินาศ
อู๋ไป๋ลอยเหาะเคลื่อนกาย เร่งความเร็วเต็มที่ ไม่ช้าก็แซงกองทัพลิงพายุหิมะไปไกล
เขาบังกลิ่นอายพลัง กางปีกชิงหลวน ไม่นานก็ไล่ตามคนหนีเหล่านั้นทัน
“เรารีบทิ้งของกันเถอะ! ถ้ายังแบกไปแบบนี้ ทุกคนต้องตาย!”
หนุ่มคนหนึ่งตะโกนลั่น
“คนโง่! นี่มันลูกอ่อนราชาลิงพายุหิมะนะ! พากลับไปเลี้ยง พอโตขึ้น ราชาลิงพายุหิมะก็ทรงพลังทัดเทียมเซียนลึกลับฟ้าเก้าชั้น!”
“แม้เราจะไม่เอา พาออกไปขาย ลูกอ่อนราชาลิงพายุหิมะตัวนี้ก็มีค่ามหาศาล!”