ใบหน้าอันชราของหม่าจื้อฟงซีดขาวราวกระดาษ แต่แรกยังคิดว่าน่าจะเกิดความผิดพลาดขึ้น
แต่พอเหลือบมองสีหน้าของหลานชาย เขาก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
"ไอ้สัตว์ นายกล้าทำเพื่อเม็ดยาเลือดพลังชี่โดยไม่เหลียวแลถึงสายเลือดของตระกูล ยังไม่รีบคุกเข่าลงไปกราบลงทุกข์ขอโทษผู้อาวุโสที่สามอีก!"
หม่าจื้อฟงก้าวเข้าไป กดตัวหม่าอี้ปิงลงกับพื้น
"ผู้อาวุโสที่สาม อี้ปิงรู้ผิดแล้ว โปรดเมตตามือไว้บ้าง ขอให้ทรงไว้ในฐานะญาติสายเลือดเดียวกัน ขอร้องให้ไว้ชีวิตมันด้วยเถิด"
อู๋ไป๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ฆ่าหม่าผิงผิงไปแล้ว ยังหวังให้ผู้อาวุโสที่สามเมตตามืออีกเหรอ เรื่องแบบนี้คุกเข่าขอโทษกันทีเดียวไม่จบหรอก
ดวงตาของผู้อาวุโสที่สามแดงก่ำ โกรธจนทั้งร่างสั่นเทิ้ม
นึกถึงตอนที่ตัวเองเพราะความเข้าใจผิดฆ่าหม่าท่งตาย และเกือบจะได้สังหารผู้อาวุโสที่หก ไฟแค้นในอกก็ลุกโชน
"ไว้ชีวิตมัน? ตอนที่มันฆ่าผิงผิง เคยคิดจะเมตตามือบ้างไหม? เคยเหลียวแลถึงสายเลือดญาติพี่น้องบ้างหรือเปล่า?"
"ไอ้สัตว์ คืนชีวิตเหลนทวดฉันมา!"
ผู้อาวุโสที่สามโกรธกรีดกร้อ ร่างทั้งร่างแผ่ออกาฆ่าที่น่าสะพรึงกลัว
ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงมาที่ตัวหม่าอี้ปิงทันที
หม่าจื้อฟงตกใจจนวิญญาณแทบละลาย ในวินาทีเฉลียวฉลาดสุด ผลักหม่าอี้ปิงออกไป "หนีเร็ว ไปตามผู้อาวุโสที่เจ็ด..."
"เบิ้ม!"
พื้นดินแตกกระจาย พายุซัดสวบ
หม่าจื้อฟงถูกผู้อาวุโสที่สามที่โกรธกรีดกร้อฟาดจนกลายเป็นเนื้อบด
ระดับการฝึกตนของทั้งสองคนต่างกันคนละชั้นโดยสิ้นเชิง
หม่าอี้ปิงตกใจจนวิญญาณแทบแตก วิ่งหนีอย่างระส่ำระสากเหมือนหมาไร้เจ้าของ
แต่ด้วยระดับฝึกตนของมัน จะหนีพ้นมือผู้อาวุโสที่สามได้อย่างไร?
เงาร่างของผู้อาวุโสที่สามวาบหนึ่งครั้ง ยกฝ่ามือหนึ่งที้ทำให้หม่าอี้ปิงกระดูกหักเส้นเอ็นขาด ซี่โครงยุบ ครึ่งชีวิตหายไปกับที่
นี่คือผลจากที่ผู้อาวุโสที่สามยังเมตตามือ
ถ้าผู้อาวุโสที่สามตั้งใจฆ่าจริง เพียงชี้นิ้วก็สิ้นใจแล้ว
ผู้อาวุโสที่สามคว้าตัวหม่าอี้ปิงลากมาที่โลงศพของหม่าผิงผิง
"ไอ้สัตว์ ทำไมถึงฆ่าผิงผิง? ไอ้ของต่ำต้อยเลวทราม คุกเข่าลงไปกราบขอโทษผิงผิงเดี๋ยวนี้..."
พูดจบ กดหัวหม่าอี้ปิงกระแทกพื้นซ้ำ ๆ
"โครม!"
"โครม!"
"โครม!"