อู๋ไป๋ขำจนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เจ้าตัวแกนี่
ความโกรธของหยวนเฮิงก็สงบลงเกือบหมด กลับมามีสติและจริงจังกับเรื่องนี้ เขาถามว่า "อู๋ไป๋ นายว่าพวกต่างเผ่าจัดฉากแบบนี้ขึ้นมา มันหมายความว่ายังไง"
"อยากรู้ก็ต้องหาให้ชัดก่อนว่าการประชุมสังกัดใหญ่นี่มันคืออะไรกันแน่"
หยวนเฮิงพยักหน้า "ได้ ฉันจะส่งคนไปสืบทันที"
"สืบจนรู้เรื่องแล้วโทรบอกฉันก็พอ ฉันกลับเมืองจิ้นเจียงก่อนนะ"
"รีบขนาดนั้นเลยเหรอ"
อู๋ไป๋ยิ้ม "ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำ"
"แล้วการประชุมสังกัดใหญ่นายจะไปไหม"
"ดูสถานการณ์ก่อน ถ้ามีเวลาก็แวะไปสักครั้ง ไม่มีเวลาก็ช่างมัน ขี้เกียจไปยุ่งกับพวกมัน"
หยวนเฮิงพยักหน้า แล้วเตือนว่า "อู๋ไป๋ ข้าพเจ้ามีข้อเรียกร้องเดียว ต้องปกป้องมู่มู่ให้ดีที่สุด"
"วางใจเถอะ เธอเป็นศิษย์ของคุณ และก็เป็นน้องของฉัน"
คุยกันสักพัก อู๋ไป๋รอจนเลย์มู่มู่เก็บของเสร็จเรียบร้อย ก็พาเธอออกจากวังมังกรอัคคี
พอถึงตอนกลางคืนก็มาถึงเมืองจิ้นเจียง
ระหว่างทางกลับบ้าน ผ่านร้านดอกไม้ซีเจี้ยน
ทุกครั้งที่กลับมา เขามักจะแวะมาขอดอกไม้ฟรีหนึ่งช่อ
อู๋ไป๋ถอดหายใจเบา ๆ นานขนาดนี้แล้ว ก็ยังไม่มีข่าวคราวของซ่างกวนอวี่เฟยเลย ผู้หญิงคนนี้ไปหายไปไหนกันแน่
เลย์มู่มู่ตามอู๋ไป๋กลับมาถึงบ้าน ก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากทุกคน
ส่วนอู๋ไป๋กลับถูกทิ้งไว้ข้างทาง
เขายิ้ม เดินไปนั่งตรงข้ามมู่จิ่วโจว แล้วบอกว่า "พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ ฉันกะจะแวะไปภูเขาเยี่ยนตั่งสักที"