ตาหยวนเสี่ยวจวี๋แลบคมราวดาบ
"อู๋ไป๋ ผู้พิพากษาไม่ใช่ที่นายจะลงมือกับได้ ส่งตัวเขามาให้ฉัน ฉันจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราก็ยังเป็นพันธมิตรกันเหมือนเดิม"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วแน่น จ้องเธออย่างเย็นชา ดุดันว่า
"แกบ้าหรือเปล่าวะ? ตีสามตีสี่แล้วยังจะมาโวยวายอะไรที่นี่อีก?"
หยวนเสี่ยวจวี๋เสียงดังกร้าว "ตอนบ่ายนายออกจากที่ฉันนั่น นายเคยพบกับผู้พิพากษา ตกค่ำผู้พิพากษาก็เจ๊ง ไม่ใช่นายแล้วใครล่ะ?"
"นายพูดถึงคนนั้นที่ห่อหุ้มทั้งตัวด้วยคลุมดำน่ะหรือ?"
"นายยอมรับแล้วสินะ?"
อู๋ไป๋โกรธจัด "ยอมรับเหี้ยอะไร ฉันแค่รู้ด้วยซ้ำว่าใต้คลุมดำนั้นมันเป็นคนหรือเป็นหมา เรื่องอะไรถึงเป็นฝีมือฉัน?"
"ฉันก็จริง ๆ เจอเขามา แต่ถ้าแกจะฟ้องว่าเขาเจ๊งเพราะฉัน ฉันก็ได้แต่พูดคำเดียวว่าไปตายซะ อย่ามาใส่ความฉันที่นี่"
"บ่ายนี้ฉันกินยาเม็ดไปเม็ดนึง ฤทธิ์ยารุนแรงเกิน พอกลับมาก็ต้องนั่งหลอมฤทธิ์ยาตลอด แล้วผู้อาวุโสเยียวก็เป็นพยานได้"
หยวนเสี่ยวจวี๋จ้องอู๋ไป๋ไม่กะพริบตา
เมื่อผู้พิพากษาเจ๊ง คนแรกที่เธอนึกถึงก็คืออู๋ไป๋
แต่ตอนนี้เมื่อได้คิดให้ดี ผู้พิพากษานั้นอยู่ในขั้นเซียนลึกลับ
แม้อู๋ไป๋มีไพ่ตาย จะจับผู้พิพากษาได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
อู๋ไป๋มองเธอด้วยสายตาเยียดเยาะ "ยังมีธุระอะไรอีกไหม?"
หยวนเสี่ยวจวี๋กำลังจะเอ่ย อู๋ไป๋ยกมือส่ายก่อนแล้วพูดว่า
"รอแป๊บนึง"
เห็นอู๋ไป๋หันหลังเดินกลับเข้าห้อง
ไม่นาน มือข้างหนึ่งถืออ่างทองแดงไว้ล้างหน้า อีกมือถือไม้เรียวหนึ่งแท่ง