“พวกนายว่าไอ้อู๋ไป๋มันคิดอะไรอยู่ นี่มันก็เกินไปแล้ว ถึงกับตัดสายฉัน”
ซีเหมินอวิ๋นอี้โกรธจัด
ผู้อาวุโสทั้งสี่มองหน้ากัน ไม่รู้จะตอบยังไง
ซีเหมินอวิ๋นอี้คำราม “ไอ้อู๋ไป๋สารเลว ใจดำจริง ๆ ไม่สนใจคนในวังสี่เทพเป็นตาย ฉันต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกพวกเขาแน่”
“ใช่ มันไม่ยอมรับข้อเสนอที่สองของฉัน ก็ต้องไม่อยากให้ฉันไปช่วยคนวังสี่เทพแน่ ๆ งั้นฉันยิ่งต้องไปช่วย”
“ไม่ดีกว่า ไอ้อู๋ไป๋นี่มันเจ้าเล่ห์เพทุบาย ถ้ามันจงใจ ฉันไปช่วยวังสี่เทพก็เท่ากับติดกับมันสิ ไม่ช่วย”
ผู้อาวุโสทั้งสี่มองนายท่านที่บุคลิกแตกแยก ลังเลไม่เลิก รู้สึกจนปัญญา
“ไม่ได้ ต้องช่วย มันไม่ให้ฉันช่วย ฉันยิ่งต้องช่วย”
“ไป ไปช่วยคน”
ซีเหมินอวิ๋นอี้พุ่งลงจากยอดเขาสูงหลายร้อยเมตร
ผู้อาวุโสทั้งสี่รีบตาม
เครื่องบินออกไปแล้ว
อู๋ไป๋มองชิงลวนที่ซื่อ ๆ แล้วยิ้มมุมปาก “นายว่าไอ้ซีเหมินอวิ๋นอี้มันจะไปช่วยวังสี่เทพไหม”
ชิงลวนสีหน้าหมอง ไม่พูดอะไร
“ฉันเดาว่ามันต้องไปช่วย หมอนี่อุปนิสัยประหลาด ยิ่งห้ามอะไรก็ยิ่งอยากทำ”
อู๋ไป๋ถามเองตอบเอง
——วังสี่เทพ เยว่ซูเซียวและพวกสีหน้าเคร่งเครียดจับจ้องศัตรูที่อยู่ไม่ไกล
เมื่อกี้ หออสูรทมิฬกับเผ่าต่างถิ่นบุกมาหนึ่งระลอก แต่ไม่ได้รบยืดเยื้อ แค่ทำให้ศิษย์วังสี่เทพบาดเจ็บไม่กี่คน แล้วก็หยุด