วันรุ่งขึ้น ตอนบ่าย
อู๋ไป๋กับซีเหมินอวิ๋นอี้เดินทางกลับมาถึงเมืองจิ้นเจียง
หลินฉิงกับเหลียงหย่วนมารับที่สนามบิน
"พวกนายสองคนไปทำอะไรมา? หายไปหลายวันไม่มีข่าวคราวเลย"
หลินฉิงถามด้วยความสงสัย
อู๋ไป๋หัวเราะ "ไปฆ่าคนมา"
แล้วเปลี่ยนเรื่องทันที "ท่านมู่เป็นไงบ้าง?"
"ท่านจ้าวกระบี่ฟื้นตัวสมบูรณ์แล้ว" เหลียงหย่วนตอบ
อู๋ไป๋ชำเลืองมองซีเหมินอวิ๋นอี้แวบหนึ่ง แล้วถามหลินฉิง "ประตูมิติขนส่งกลับมาแล้วใช่ไหม?"
"ขนมาถึงตั้งนานแล้ว"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย หันไปทางซีเหมินอวิ๋นอี้ "ไอ้บื้อ ลูกน้องสี่คนของนายล่ะ?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ชะงักไปนิด แล้วยิ้มตอบ "ข้าส่งพวกเขาไปทำธุระนิดหน่อย"
อู๋ไป๋ยิ้ม ไม่พูดอะไรต่อ
ผ่านเขตตัวเมือง อู๋ไป๋ก็สั่งให้หลินฉิงจอดรถกะทันหัน
หลินฉิงจอดข้างทาง หันไปเห็นร้านดอกไม้ซีเจี้ยน
"พวกนายรอเดี๋ยวนะ ฉันลงไปซื้อดอกไม้หน่อย"
หลินฉิงยิ้มเจ้าเล่ห์ "ซื้อดอกไม้หรือเด็ดดอกไม้กันแน่?"
"...ไสหัวไป!"
อู๋ไป๋ลงจากรถ เดินเข้าร้านดอกไม้
ในร้านลูกค้าไม่น้อย ซ่างกวนอวี่เฟยกับน้องสาวอีกสองคนกำลังง่วนอยู่ งามสู้ดอกไม้
"เจ้าของร้านครับ ช่วยเลือกดอกไม้ให้หน่อย จะเอาไปให้ภรรยา"
"ได้ค่ะ คุณลูกค้าต้องการ..." ซ่างกวนอวี่เฟยรับคำส่งๆ พอหันมาเห็นอู๋ไป๋ก็ชะงัก แล้วยิ้มหวานบานสะพรั่ง "คุณชาย มาได้อย่างไร?"
"แวะมา ผ่านมาเลยดูหน่อย" อู๋ไป๋มองสำรวจซ่างกวนอวี่เฟย เธอแต่งตัวไม่ยั่วยวนเหมือนเมื่อก่อน เรียบง่าย แต่ก็ปิดเสน่ห์ตัวเองไม่มิด
ซ่างกวนอวี่เฟยปัดปอยผมที่ตกหน้าผากไปทัดหู พูดอย่างดีใจ "คุณชาย ไปนั่งดื่มชาที่ห้องรับรองด้านหลังเถอะ"
"ไม่ล่ะ ฉันพึ่งถึงเมืองจิ้นเจียง ผ่านมาเลยแวะดูพวกเธอ ทุกอย่างดีไหม?"
"ดีมากค่ะ" ซ่างกวนอวี่เฟยมีรอยยิ้มเปี่ยมสุขบนใบหน้า ชีวิตแบบนี้คือสิ่งที่พวกพี่น้องใฝ่ฝันที่สุด ในที่สุดก็เป็นจริง
"ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็มาหาฉันได้เลย"
อู๋ไป๋จริงใจที่ถือว่าซ่างกวนอวี่เฟยเป็นเพื่อนที่พูดคุยกันได้
ซ่างกวนอวี่เฟยครุ่นคิดนิดหนึ่ง เหมือนอยากพูดแต่ไม่กล้า
"มีอะไร?"
ซ่างกวนอวี่เฟยตอบ "มีเรื่องหนึ่งอยากให้คุณชายช่วยจริงๆ"
"ว่าเลย"
"คุณชายช่วยตักเตือนคุณชายหลินกับคุณชายเหลียงหน่อยได้ไหม?"