"ความหมายของท่านผู้อาวุโสหมู่คือให้ข้าไปฆ่าอู๋ไป๋สินะ"
โหลวกวานตี้ถามขึ้น
มู่เคอพยักหน้าเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
"อู๋ไป๋คือศัตรูของทั้งแดนเซียน การฆ่ามันไม่เพียงยกชื่อเสียงของสำนักสวนเหลยให้สูงขึ้นอีกชั้น แต่ยังทำให้ชื่อของนายดังกระฉ่อนขึ้นอีกด้วย"
โหลวกวานตี้ไตร่ตรองแวบหนึ่ง แม้จะเหยียดหยามอู๋ไป๋ แต่ถ้าได้ฆ่ามัน ก็จะเป็นประวัติศาสตร์อันงดงามอีกหน้าหนึ่งบนเส้นทางในอนาคตของเขา
"รับทราบ พอจบการทดสอบแล้ว ข้าจะไปจัดการมันเอง"
มู่เคอส่งเสียงอืม แล้วเบือนสายตามองไปที่เชิงภูเขา ถอดถอนใจเบา ๆ
"แค่แรงโน้มถ่วงระดับนี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว ปีนี้ก็แย่ลงกว่าปีก่อนจริง ๆ"
เพราะถึงตอนนี้มีผู้ถูกคัดออกไปแล้วเกือบร้อยคน
ยิ่งปีนสูงขึ้น แรงโน้มถ่วงยิ่งทวีคูณ
ในจำนวนกว่า 1,000 คนนี้ แทบไม่มีใครที่วรยุทธ์สูงเลย
จุดประสงค์ที่พวกเขามาที่สำนักสวนเหลย ก็เพื่อขอเข้าเป็นศิษย์
แต่สำนักสวนเหลยเป็นสำนักชั้นนำของแดน ด่านการคัดเลือกศิษย์จึงสูงมาก
อู๋ไป๋กับพวกปะปนอยู่ในฝูงชน ก้าวเดินขึ้นไปทีละก้าว
เสี่ยวชิงดึงแขนซีเมิ่นหยุนอี้ "เดินช้า ๆ หน่อยสิ อย่างน้อยก็แสร้งทำเป็นลำบากหน่อย"
ซีเมิ่นหยุนอี้เดินสวนลมเหมือนเดินสวนสวน สบายดายเหลือเกิน ท่าแบบนี้ดึงดูดสายตาคนง่ายเป็นพิเศษ
เมื่ออู๋ไป๋และพวกเดินมาถึงกลางทาง คนส่วนใหญ่ก็แบกไม่ไหวแล้ว
"ด่านคัดเลือกศิษย์ของสำนักเสวียนเหลยสูงจริง ๆ ที่นี่ขั้นจักรพรรดิมนุษย์ยังทนได้ ถ้าสูงกว่านี้ คงต้องขั้นเซียนมนุษย์หรือเซียนแดนดินถึงจะทนไหว"