ลู่หยวนซานเอามือกุมใบหน้า เจ็บจนเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ในใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้น แต่ไม่กล้าแสดงออกมาแม้แต่น้อย
'หลินไป๋' สามารถฆ่าถูเทียนลี่และเงาทมิฬ แล้วหนีรอดไปได้ แสดงให้เห็นถึงพลังวรยุทธ์ที่แข็งแกร่ง
เขาก็รู้ดี ถ้าไม่ใช่เพราะเฮ่ออวิ๋นอี้พูด 'หลินไป๋' คงสังหารเขาไปแล้วโดยไม่ลังเล
“ท่านลู่ พักรักษาตัวให้ดีนะ ทางกลับก็ไกล ระวังอย่าให้เป็นตัวถ่วงล่ะ”
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น พยักหน้าทักทายเฉินยวนแล้วจากไป
“ผู้อาวุโสหลิน ข้าจะไปส่งท่าน!”
ซ่างกวนอวี่เฟยรีบตามไป
เฉินยวนเหลือบมองลู่หยวนซานที่แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น แววตาฉายแววสมน้ำหน้าวูบหนึ่ง
“ผู้อาวุโสหลิน อีกไม่นานท่านก็จะได้เข้าพบเจ้าตำหนักที่หกแล้ว ต้องระวังตัวให้มากนะ!”
ซ่างกวนอวี่เฟยเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง
เพราะอู๋ไป๋ตัดแขนเฮ่ออวิ๋นอี้ไปข้างหนึ่ง หากถูกเฮ่ออวิ๋นอี้รู้เข้า ผลที่ตามมาคงมหันต์
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย “ข้าจะระวังตัว!”
“ช่วงที่ข้าไม่อยู่ คอยดูแลครอบครัวของข้าอย่างลับ ๆ ด้วย หากมีผู้แข็งแกร่งแปลกหน้ามาที่เมืองจิ้นเจียง ต้องรีบติดต่อข้าทันที”
“จำไว้ให้ดี ตอนดูแลอย่างลับ ๆ อย่าเข้าใกล้มากเกินไป ข้าได้จัดผู้แข็งแกร่งไว้ข้างกายพวกเขาแล้ว อย่าให้เกิดความขัดแย้งที่ไม่จำเป็น”
ซ่างกวนอวี่เฟยพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าเข้าใจแล้ว!”
ออกจากโรงน้ำชาอวิ๋นอี้ อู๋ไป๋กลับบ้าน